De afgelopen twee weken waren een rollercoaster van emoties. Met gemengde gevoelens blik ik terug en kijk ik vooruit naar de top die zeker komen gaat dit seizoen.

Fit en goed in me vel vertrokken naar Azië voor World Cup 3 en 4 van het shorttrack seizoen. (Japan, Nagoya en China, Shanghai) Ik voelde me de weken ervoor sterk, technisch loopt het schaatsen goed. Ik kan me krachten kwijt op het ijs. Dit was al wel te zien tijdens mijn succesvolle langebaan uitstapje. Toch zat het allemaal niet mee tijdens de afgelopen World Cups.

Vertrouwen

‘Winnen’, dat was mijn gedachten die ik meenam vanaf het moment dat mij wekker afging op de wedstrijd dagen. Nog nooit heb ik het gevoel gehad het ook echt te kunnen waar maken, het vertrouwen in mezelf dat ik kan winnen. Nu wel… het kan, ik voel me sterk.

Helaas moest ik in Nagoya genoegen nemen met hele goede races en twee finale plaatsen, zonder eremetaal. Twee valpartijen in de laatste 2 rondes op beide afstanden zorgde voor een 5^de plaats op de 1000m en een 6^de plaats op de 1500m.

Revanche

Andere baan, ander ijs, nieuwe kansen. Met een frisse blik en wetende dat het mogelijk is begon World Cup 4.

Twee keer verknal ik het zelf in de halve finale. Ik heb de finale plaats al in handen, maar krijg toch een penelty achter me naam. Zowel op de 1000m als de 1500m. Geen finales dit weekend, dus geen medaille kansen. Met lege handen zit ik in het Vliegtuig dit te typen.

Balen doe ik zeker, al weet ik dat ik super goed heb gereden, sterk ben en kan winnen. Nu alleen nog zorgen dat het dit seizoen feitelijk op papier komt.

Blijf me volgen. Er gaan zeker nog mooie resultaten komen dit seizoen.

 

Eerst volgende wedstrijden:

NK Shorttrack 4-5 Januari

EK shorttrack 18-20 Januari