“De overstap van shorttrack naar langebaan kost me weinig moeite”, zegt Ter Mors droogjes. “Ik had dezelfde insteek als vorige week”, blikte Ter Mors terug op haar bronzen race van de KPN NK Afstanden. “Ik reed rustig en op basis van mijn techniek.”

Het uitstapje naar de langebaan was voor Ter Mors niet veel meer dan een veredelde training. “Ik heb het shorttrack afgelopen week niet links laten liggen in de voorbereiding hierop”, zegt ze. Het langebaanschaatsen is een bijprogramma en als het aan Ter Mors ligt dan blijft dat zo.

Combineren

“Langebaan is ook leuk, maar ik denk dat mijn echte passie bij het shorttrack ligt. Wellicht dat het in de toekomst wat meer samenvalt, maar dat is wel heel lastig. Wedstrijden zijn vaak tegelijkertijd.”

Ter Mors weet daarom ook nog niet of ze dit seizoen überhaupt nog op een 400-meterbaan een wedstrijd zal rijden. En aan een dubbel programma in Sotsji heeft ze nog niet echt gedacht. Ze is shorttrackster en wil dat blijven.

Dat ze als langebaanschaatsster meer aandacht krijgt dan als shorttrackster, deert Ter Mors niet. “Langebaanschaatsen hoort bij Nederland. Shorttrack zit wel in de lift, maar er is nog veel te winnen. Uiteindelijk moeten wij iets harder knokken om die aandacht te verdienen.”

Fitter

Voor coach Jeroen Otter is het geen verrassing dat zijn pupil op de langebaan zo goed uit de voeten kan. “Ze is fitter dan wie dan ook hier”, stelt Otter. En dat ze technisch misschien wat minder is op de langebaan speelt dan minder een rol. “De fouten die ze maakt kan ze compenseren.”

Dat Ter Mors zo fit is, is bijzonder, want al zeven maanden kampt ze met een enkelblessure. “Op de eerste training van het jaar heb ik die opgelopen. Bij het mountainbiken”, vertelt ze. “Ik heb heel veel ijs gemist, maar veel compensatietrainingen kunnen doen. Op de fiets.”

Second opinion

“Mijn enkel is nog steeds niet goed. Maandag ga ik naar de arts in Amsterdam voor een second opinion”, zegt Ter Mors. “Het gaat wel beter, maar het is nog lang niet optimaal.” De blessure weerhield de shorttrackster er niet van om ontspannen naar brons te rijden.

Voor het eerst stond ze op een internationaal langebaanpodium. Beckert feliciteerde haar. “Ze schudde me de hand, maar ik denk niet dat ze me kende”, lacht ze.