De afgelopen weken/maanden van deze zomer hebben voor mij in het teken gestaan van mijn enkelblessure (opgelopen tijdens de laatste dagen van het trainingskamp turkije). Ik heb veel moeten laten. Verstandige keuze moeten maken. Wat doe ik wel wat doe ik niet. Kan ik dit wel, is dit wel het beste voor mij.

Nu na 3 maanden ben ik op de betere weg. Top, nee dat nog niet. Uit de eerste MRI (gemaakt na het trainingskamp Bormio) bleek dat ik een botkneuzing heb in mijn spronggewricht van mijn enkel, tevens een scheertje in mijn enkelband. Aan de ene kant een geruststelling, aan de andere kant ‘niet goed, wat nu’, ging er door me heen.

De sportarts gaf aan op geleide van pijn te trainen en dat heb ik gedaan. Inmiddels heb ik een tweede MRI gehad ter controle. Hier bleek te zien dat de botkneuzing er nog is, maar aan de betere hand. Vermindering van vocht was zichtbaar ten opzichte van de eerste MRI. Er is een stijgende lijn, maar langzaam.

Over een week staat het laatste trainingskamp van het zomer seizoen voor de deur. Emburia Brava, Spanje. Net als vorig jaar èèn week fietsen in de zon.

Nu weer op de goede weg, hoop ik deze progressie ook al is die langzaam vast te houden. Op weg naar beter!