Afgelopen drie weken hebben in het teken gestaan van ijs. Langebaan ijs. Het zomerijs in Thialf, zoals jaarlijks bij de meeste mensen bekend is. Heerlijk thuis vertoeven en drie minuutjes fietsen naar de ijsbaan. Geen berg meer op of af voor de training. Gelukkig hebben we dat achter gelaten in Turkije.

Voor mij was de start van het langebaan ijs niet als gewoonlijk. Ik kon het programma nog niet mee draaien met het team. Mijn enkelblessure (opgelopen tijdens de een na laatste dag van het trainingskamp in turkije) is nog niet voldoende hersteld om te schaatsen. De eerste week altenatieve trainingen op de fiets voor mij. Week twee het ijs op.

Het is altijd een heerlijk gevoel om over de baan heen te vlieren fluiten. Lage klappen maken en glijden. Langebaan kan soms heel ontspannend zijn ten opzichte van shorttrack, waar je benen vollopen.

Veel goede trainingen heb ik kunnen afronden op het ijs, ondanks mijn enkelblessure.

Aan einde van het langebaan zomerijs is er altijd een wedstrijd. Iedereen kan zich inschrijven om mee te doen. Het is dan ook een uit een lopende leeftijdscategorie die meedoet. Waaronder wij de NTS shorttrack. De planning was om een 500m en een 1500m te rijden. Wegens het trage verloop in het herstel van mijn enkel laat ik de 500m schieten. Starten is niet verstandig op dit moment.

De 1500m wil ik graag rijden onder de limiet tijd om je automatisch te plaatsen voor het NK afstanden. Ik leg iets te veel MOETEN op deze rit. Ik wil te graag een snelle tijd, vervolgens is alles gehaast en gestrest geen ontspanning en een tijd waar ik niet op had gehoopt. 2.02.45.