Bij de laatste wereldbeker in Moskou vorige week eindige ze als vijfde op de 500 meter. De beste van de rest, maar geen finaleplaats en daar is het bij shorttrack om te doen. “Het valt elke keer net niet de goede kant op”, aldus Ter Mors. “Dan moet het dit weekend maar gebeuren.”

Andere rijders in finale

“Het blijft een tactische sport, soms moet je een beetje geluk hebben. Het niveau in de wereldtop is heel hoog. Er staan geregeld andere rijders in de finales”, aldus Ter Mors, die dit seizoen op alle afstanden uit de voeten kan, zoals ze bewees met haar Nederlandse record van afgelopen weekeinde op de sprint (43,989 seconden).

De Twentse is daarmee in het bezit van alle nationale records bij de dames. “Het is leuk om te hebben. Het geeft aan dat je op dit moment de beste in Nederland bent, maar ik rij liever om wereldkampioen te worden of een wereldbeker te winnen”, schat Ter Mors haar toptijden op waarde.

Medaille mogelijk

In Moskou won Elise Christie op indrukwekkende wijze de 1000 meter. De Britse ging van start tot finish aan de leiding en greep haar eerste gouden plak. Op vergelijkbare wijze pakte Ter Mors een week eerder de overwinning bij de Europese kampioenschappen op deze afstand.

“Als je Elise zo ziet winnen, dan besef je wel dat het ook in mijn mogelijkheden ligt om op die manier een wereldbeker te pakken”, aldus de Nederlandse. “Een medaille is zo zeker mogelijk.”

Meer vertrouwen

Het Europese zilver heeft Ter Mors zelfverzekerder gemaakt. Bovendien leert ze haar eigen capaciteiten steeds beter kennen. “Ik heb meer vertrouwen en kan ontspannen. Dat werkt positief uit in de races.”

In haar wedstrijdbenadering is sinds het begin van het seizoen veel veranderd. “Eerder durfde ik niet te verliezen. Ik merk nu dat ik dat niet meer erg vind”, aldus Ter Mors. “Door dat los te laten is er meer ruimte om te kunnen winnen.”

Otter tekent bij tot en met 2016. Zijn contract liep nog tot april dit jaar. De Heerenveener heeft daardoor de tijd om de ingezette weg met de Nederlandse ploeg door te trekken tot na de Olympische Spelen van Sochi 2014. “Deze periode moet het kantelpunt worden voor het Nederlandse shorttrack”, aldus Otter. “Het is mooi dat ik daar de tijd voor krijg.”

Ook Wilf O’Reilly, disciplinemanager shorttrack van de KNSB, reageert verheugd. “Geweldig nieuws. Niet alleen voor de toppers van nu, maar ook voor de continuïteit.”

Mooie successen

Otter kent sinds zijn aantreden in het voorjaar van 2010 mooie successen met de nationale shorttrackploeg. In zijn eerste seizoen werden er voor het eerst in acht jaar medailles – 5 stuks -behaald in de wereldbeker, waaronder een overwinning voor de Nederlandse mannenploeg. Bovendien sloeg Nederland een dubbelslag op de EK in eigen land met de Europese titels voor beide teams.

Bij het EK werd dat dit jaar overtroffen. De ploeg van Otter pakte drie weken geleden drie van de vier titels in Tsjechië. Sjinkie Knegt werd de eerste Nederlandse Europees kampioen in de historie en beide teams prolongeerden hun Europese titel. In de wereldbeker was er tot nu toe twee keer brons.

Na de eerste bocht was de wedstrijd voor Nederland, met Jorien ter Mors, Annita van Doorn en de zussen Yara en Sanne van Kerkhof, al klaar. Van Doorn ging sterk van start, maar werd gehinderd door Canada. “Ik was goed weg en dacht gelijk achter China aan te kunnen, maar werd vanachter onderuit geduwd”, aldus Van Doorn.

Zonde van de wedstrijd

De 28-jarige Nieuwegeinse vond het jammer dat de starter, die die mogelijkheid volgens de regels heeft, de rit niet terugschoot. “Dit is zonde voor de rit. Bij een herstart heb je tenminste een wedstrijd. Nu zijn twee teams klaar na de eerste bocht.” Canada werd voor haar actie bestraft met een penalty. Goud ging naar China, voor het team van de Verenigde Staten en Nederland.

“Dit is niet het gevoel dat je wilt hebben bij een medaille. We hadden ons sterke rijden van vrijdag (Canada werd toen verslagen, red.) en zaterdag graag een mooi vervolg willen geven”, aldus Van Doorn, die bij de wereldbekerfinale in Dordrecht graag revanche zou willen nemen. “Volgende week willen we knallen en weer in de finale staan.”

Team Canada kreeg voor haar actie een penalty, waardoor de Nederlandse ploeg (Jorien ter Mors, Annita van Doorn, Yara en Sanne van Kerkhof) opschoof naar het brons. De winst ging naar China, voor de Verenigde Staten.

De Nederlandse mannenploeg, zonder de geblesseerde Sjinkie Knegt, pakte na een spannende strijd met Japan en Rusland de winst in de B-finale. Daarmee eindigden Niels Kerstholt, Freek van der Wart, Daan Breeuwsma en debutant Björn Postma, op de vijfde plaats.

In de halve eindstrijd wist de 22-jarige shorttrackster de nummer één in het wereldbekerklassement, Martina Valcepina, achter zich te houden. Ten opzichte van de latere winnares Keixin Fan en de Canadese Marianne St-Gelais kwam Ter Mors echter net tekort. Daardoor eindigde ze als vijfde. Het zilver ging naar Europees kampioene Arianna Fontana, voor de Chinese Qiuhong Liu.

Eerder op de dag kwam Ter Mors in de kwartfinales tot een verbetering van het Nederlands record. Voor het eerst dook een Nederlandse onder de 44 seconden (43,989).

Mannen

Kerstholt en Van der Wart domineerden bij de mannen de C-finale. Kerstholt pakte direct bij de start de leiding en werd alleen nog voorbijgestoken door zijn ploeggenoot Van der Wart. De 24-jarige shorttracker eindigde als negende, Kerstholt werd tiende.

Ook de derde Nederlander op deze afstand, Daan Breeuwsma, bereikte de kwartfinales. Hij werd veertiende.

Canadees onderonsje

De finale van de 500 meter werd een Canadees onderonsje. De Amerikaan Simon Cho ging in de fout, waardoor het goud naar Olivier Jean ging. Zilver was er voor Liam McFarlane, voor olympisch kampioen Charles Hamelin.

Sjinkie Knegt, zaterdag uitgevallen met een snijwond aan het hoofd, ging vandaag niet meer van start op de 1500 meter.

Achter de sterke Chinese ploeg, leider in het wereldbekerklassement, draaide de aflossing net als een week eerder in de EK-finale, uit op een gevecht tussen Nederland en Italië.

Op de finishlijn hielden Jorien ter Mors, Annita van Doorn en de zussen Yara en Sanne van Kerkhof vierhonderdste van een seconde over op de Italiaanse vrouwen. Daarmee verzekerde het team zich van de finale, die zondag wordt verreden. In de eindstrijd treft Oranje Canada, de Verenigde Staten en China.

Mannenploeg

De Nederlandse mannenploeg kon, zonder de geblesseerd uitgevallen Sjinkie Knegt, lang meestrijden om een plek in de race om de medailles. Zuid-Korea reed al vroeg weg. Niels Kerstholt, Freek van der Wart, Daan Breeuwsma en de debuterende Björn Postma streden met de Russische ploeg om de tweede plaats, maar uiteindelijk reed de Britse ploeg naar de finale. Nederland eindigde als derde en komt zondag uit in de B-finale.

Niels Kerstholt bereikte de kwartfinales van de 500 en 1000 meter, Jorien ter Mors schaarde zich bij de besten op de 500 en 1500 meter.

Debutant Björn Postma plaatste zich verrassend op de 1500 meter. Hij moest het in zijn race afleggen tegen de Canadees Remi Beaulieu-Tinker en de Japanner Keita Watanabe, maar een snelle derde tijd was voldoende om een startplek af te dwingen in de halve finales.

Winst voor Knegt

Knegt reed naar de winst in zijn voorronde en verzekerde zich daarmee van een plek in de hoofdronde. De Zuid-Koreaan Jung-Su Lee eindigde als tweede. Ook op de tweede 1500 meter kwalificeerde de 22-jarige Fries zich voor de halve eindstrijd, via een tweede plaats achter de Fransman Maxime Chataigner.

Bij de dames legde Jorien ter Mors op dezelfde afstand beslag op de eerste plaats, voor de Koreaanse Eun-Byul Lee en de Canadese Gabrielle Waddell. Ook op de 500 meter drong Ter Mors door tot de laatste zestien.

Alle Nederlanders door

Op de sprint bereikten alle Nederlandse mannen de kwartfinales. Niels Kerstholt won zijn races, Freek van der Wart plaatste zich via een tweede plaats achter Olympisch kampioen Hamelin. Daan Breeuwsma ging als tijdsnelste verder.

Ook op de 1000 meter dwong Kerstholt een plek af in de volgende ronde. Yara van Kerkhof liep op de sprint tegen een penalty aan en komt daardoor dit weekeinde niet meer in actie op deze afstand.

De Italiaanse, die haar vierde Europese titel bijschreef, maakte op die afstand een grote fout. In een makkelijke eerste ronde ging ze onderuit en was het over en uit. “Toen Fontana eruit lag, wist ik dat de kans op goud groot was”, aldus Ter Mors, door de Tsjechische TV omgedoopt tot Termorsova.

Zelfvertrouwen straal je uit

Waar ze zaterdag op de sprint de rust niet wist te bewaren, was dat nu geen enkel probleem voor de 22-jarige Twentse. “Ik bleef ontspannen en ging met zelfvertrouwen het ijs op. Dat straal je uit”, aldus Ter Mors, die in de finale nooit bedreigd werd. “De anderen reden op mij. Of ze bang waren? Ja, ik denk het wel.”

Winnen is belangrijk voor Ter Mors. Je moet een keer winnen om het vaker te kunnen doen. Zelf ziet Ter Mors haar ontspannen manier van rijden als een belangrijke sprong vooruit. “Ik heb nog nooit zo ontspannen een toernooi gereden. Dit geeft veel vertrouwen. Ik wist dat ik sterk schaatste, maar bevestiging is altijd mooi. Daar ga je alleen maar harder van rijden.”

Eén kans

In de superfinale van de drie kilometer moest Ter Mors met éénhonderdste van een seconde de winst aan Fontana laten. Dat prikte. “Ik wilde Fontana minstens één keer verslaan en daarvoor had ik nog één kans”, aldus Ter Mors, die nog een titel te verdedigen had met het team op de aflossing.

Na een zeer spannende race draaide de wedstrijd uit op een gevecht tussen Fontana en Ter Mors. Nederlandse revanche volgde: Ter Mors drukte haar schaats net éénhonderdste eerder over de streep dan de Italiaanse. “Als je een voordeel hebt op de streep, dan moet je die gebruiken”, doelde Ter Mors op haar lange benen.

Het mannenteam zette met een ronde of tien de aanval in en sloeg gelijk een gat met de teams van Rusland, Duitsland en Groot-Brittanië. Niemand kon Nederland, met Niels Kerstholt, Sjinkie Knegt, Christiaan Bökkerink en Freek van der Wart, nog bedreigen.

Het feestje werd door slotrijder Knegt al een halve ronde voor de finish gevierd, met een vuistje naar de Nederlandse supporters. Rusland werd tweede, voor Duitsland.

Vrouwenfinale spannend

De vrouwenfinale was een zeer spannende. Het oranjekwartet kwam van vierde positie en werkte zich langzaam een weg naar voren. Uiteindelijk werd de strijd tussen Nederland en Italië pas op de finish beslist.

Annita van Doorn, Jorien ter Mors en de zussen Yara en Sanne van Kerkhof pakten het goud. Zilver ging naar Italië, voor Hongarije. Het verschil met Italië was zeer klein: 4:15.39 om 4:15.40.

Met het goud voor beide teams zorgde Nederland voor titelprolongatie op deze discipline. Vorig jaar kroonden beide teams zich in Thialf voor het eerst tot Europees kampioen. Eerder op de dag behaald Sjinkie Knegt het kampioenschap bij de mannen en was er zilver voor Niels Kerstholt en Jorien ter Mors.

Fontana wist in de afsluitende drie kilometer wat ze moest doen. De Italiaanse pakte de tussensprint en dat leverde haar vijf punten op. In de laatste rondes sprong ze weg uit het peloton.

Ter Mors achterhaalde haar, maar kwam op de finish éénhonderdste van een seconde tekort voor de winst in de superfinale.