“De overstap van shorttrack naar langebaan kost me weinig moeite”, zegt Ter Mors droogjes. “Ik had dezelfde insteek als vorige week”, blikte Ter Mors terug op haar bronzen race van de KPN NK Afstanden. “Ik reed rustig en op basis van mijn techniek.”

Het uitstapje naar de langebaan was voor Ter Mors niet veel meer dan een veredelde training. “Ik heb het shorttrack afgelopen week niet links laten liggen in de voorbereiding hierop”, zegt ze. Het langebaanschaatsen is een bijprogramma en als het aan Ter Mors ligt dan blijft dat zo.

Combineren

“Langebaan is ook leuk, maar ik denk dat mijn echte passie bij het shorttrack ligt. Wellicht dat het in de toekomst wat meer samenvalt, maar dat is wel heel lastig. Wedstrijden zijn vaak tegelijkertijd.”

Ter Mors weet daarom ook nog niet of ze dit seizoen überhaupt nog op een 400-meterbaan een wedstrijd zal rijden. En aan een dubbel programma in Sotsji heeft ze nog niet echt gedacht. Ze is shorttrackster en wil dat blijven.

Dat ze als langebaanschaatsster meer aandacht krijgt dan als shorttrackster, deert Ter Mors niet. “Langebaanschaatsen hoort bij Nederland. Shorttrack zit wel in de lift, maar er is nog veel te winnen. Uiteindelijk moeten wij iets harder knokken om die aandacht te verdienen.”

Fitter

Voor coach Jeroen Otter is het geen verrassing dat zijn pupil op de langebaan zo goed uit de voeten kan. “Ze is fitter dan wie dan ook hier”, stelt Otter. En dat ze technisch misschien wat minder is op de langebaan speelt dan minder een rol. “De fouten die ze maakt kan ze compenseren.”

Dat Ter Mors zo fit is, is bijzonder, want al zeven maanden kampt ze met een enkelblessure. “Op de eerste training van het jaar heb ik die opgelopen. Bij het mountainbiken”, vertelt ze. “Ik heb heel veel ijs gemist, maar veel compensatietrainingen kunnen doen. Op de fiets.”

Second opinion

“Mijn enkel is nog steeds niet goed. Maandag ga ik naar de arts in Amsterdam voor een second opinion”, zegt Ter Mors. “Het gaat wel beter, maar het is nog lang niet optimaal.” De blessure weerhield de shorttrackster er niet van om ontspannen naar brons te rijden.

Voor het eerst stond ze op een internationaal langebaanpodium. Beckert feliciteerde haar. “Ze schudde me de hand, maar ik denk niet dat ze me kende”, lacht ze.

Shorttrackster Ter Mors reed in Thialf wederom een knappe, vlakke race, met zelfs nog een versnelling aan het einde. De 4.06,90 was goed voor een tweede persoonlijk record in een week en de eretitel van beste Nederlandse in de uitslag.

De Duitse Beckert was duidelijk de sterkste met 4.04,39. Ook Sábliková kon daar niks meer aan veranderen in de laatste rit. Haar 4.06,71 was wel net genoeg om Ter Mors van het zilver af te houden.

Nederlands kampioene Diane Valkenburg kon haar tegenstandster Beckert aardig volgen, maar moest toch haar meerdere erkennen in de Duitse. De 4.07,13 van de pupil van Jac Orie was wel goed voor de vierde plaats.

Ireen Wüst

Ireen Wüst begon sterk aan haar drie kilometer, maar stortte in de laatste drie rondjes in. Met een slotronde van 36.1 kwam de Brabantse uit op 4.12,18, ruim vijf seconden langzamer dan een week eerder en slechts goed voor een achtste stek.

Daarmee eindigde de TVM-kopvrouw nog achter Marije Joling (zesde) en Antoinette de Jong (zevende). De zeventienjarige De Jong mocht in de eerste rit haar wereldbekerdebuut maken bij de senioren en de rijdster van Jong Oranje noteerde 4.09,68, terwijl ze bij de een-na-laatste kruising nog flink gehinderd werd door haar tegenstandster Jilleanne Rookard uit Amerika.

Joling startte in de rit na De Jong en was met 4.09,43 net wat beter. De nummer vier van het KPN NK Afstanden was daarmee een seconde langzamer dan haar pr van vorige week.

Wereldbekerervaring genoeg voor Ter Mors. De Twentse, als junior al een groot shorttracktalent, vertegenwoordigt Nederland vanaf haar vijftiende in het internationale shorttrackveld.

Voorafgaand aan het KPN NK hadden Ter Mors en haar coach Jeroen Otter niet gerekend op eenEssent World Cup langebaan. Maar na enig overleg bleek een extra wedstrijdmoment dit weekeinde in Heerenveen niet moeilijk in te lassen.

Goede training

En dus beleeft ze vrijdag haar internationale debuut op de 400-meterbaan.”Het is een goede training”, stelt Ter Mors tegen schaatsen.nl. “Een mooie tempotraining die ik normaal bij shorttrack zou doen, pas ik nu in als een wedstrijd.”

Voor de tweevoudig Europees kampioene aflossing blijven de shorttracktrainingen de hoofdlijn, daar ligt de focus. Over anderhalve week vertrekt ze met de nationale ploeg voor de volgende wereldbekercyclus naar Azië. Dat ze in voorbereiding is op haar eerste grote langebaanwedstrijd, doet daar niets aan af. “Ik heb deze week twee keer op de langebaan geschaatst en donderdag doe ik dat nog een keer”, aldus Ter Mors, die vrijdag in de A-groep start.

Meer waard

Na haar derde plaats bij het KPN NK stond Ter Mors in de belangstelling van de media en ook van vrienden, bekenden en fans ontving ze felicitaties. Haar prestatie op haar eerste 3000 meter van het seizoen viel meer op dan de vierde plaats enkele weken geleden in Calgary. De nummer twee van Europa greep toen op de 1500 meter nipt naast de medailles en verzekerde zich als eerste wintersporter van een nominatie voor Sotsji.

“Het langebaanschaatsen leeft meer, dat merk je”, aldus Ter Mors, die haar shorttrackresultaten hoger inschat. “Mijn vierde plaats is tien keer meer waard. Uiteindelijk doe ik alles voor het shorttrack, daar wil ik medailles pakken in Sotsji.”

Mass-start

Dat ze juist de 3000 meter goed aankan, terwijl bij shorttrack de nadruk ligt op de kortere afstanden (500 tot 1500 meter), verbaast haar niet. “We trainen veel op duurvermogen om al die ritten op één dag te kunnen schaatsen.”

Naast de drie kilometer zal Ter Mors zaterdag ook de mass-start rijden, samen met klassementleidster in de marathon Mariska Huisman en Nederlands kampioene vijf kilometer Marije Joling. “Ik denk dat het een mooi onderdeel is. Er is meer interactie met rijders onderling, dat ligt met wel. Het is een leuke uitdaging.”

De rijdster die onlangs in Canada, net als Sjinkie Knegt en Niels Kerstholt, een olympische nominatie in de wacht sleepte, maakt deel uit van de Nederlandse selectie voor de World Cups in Nagoya (30 november - 2 december) en Shanghai (7 - 9 december).

Ter Mors komt komend weekend ook in actie bij de Essent ISU World Cup langebaan in Heerenveen. De geboren Enschedese dankt haar ticket op de 3000 meter aan haar sterke optreden op die afstand bij de KPN NK Afstanden, waar ze derde werd.

Naast Ter Mors zijn ook Sanne van Kerkhof, Yara van Kerkhof en Lara van Ruijven door de Selectiecommissie Shorttrack van de KNSB uitgenodigd voor de World Cups in Japan en China. Bij de mannen komen Knegt, Kerstholt, Daan Breeuwsma, Freek van der Wart, Christiaan Bökkerink en Jeroen Sonneveld in actie.

Het was niet de eerste keer dat Ter Mors op de langebaan haar wedstrijd reed. Vorig jaar eindigde ze bij de NK als achtste. “Het is mooi dat ik nu derde word. Ik had dat absoluut niet verwacht. Ik had eigenlijk helemaal niks verwacht”, vertelt de winnares van de bronzen plak. Het is niet voor het eerst dat een shorttracker een medaille pakt op de NK. Menno Boelsma behaalde in 1987 een gouden plak op de 500 meter.

Ter Mors is blij met het resultaat, maar het gaat haar vooral om de deelname. Door wedstrijden op de langebaan te schaatsen, wordt ze sterker voor de shorttrackwedstrijden, zo laat ze weten. “Ik creëer een vechterslust. Je bouwt een bepaalde hardheid op, waardoor ik meer energie over heb bij het shorttrack. Je moet het zien als een trainingsvorm. Ik word beter van gemixt trainen.”

“Of mijn teamgenoten bij het shorttrack dit ook moeten doen? Nou, dat weet ik niet. Dat moeten ze zelf bepalen. Het werkt bij iedereen anders, bij mij pakt het uitstekend uit. Het is aan hun om dat te bepalen, daar zeg ik niks over.”

Overleggen

Ter Mors is nu geplaatst voor de wereldbekerwedstrijden, maar of ze volgende week in Heerenveen aanwezig zal zijn is nog niet duidelijk. “Ik heb m’n coach Jeroen Otter nog helemaal niet gesproken. We hadden dit scenario helemaal niet bedacht. Ik moet eerst nog overleggen met Jeroen of ik op de langebaan ook de World Cup ga rijden.” Otter reageerde nuchter: “Als Jorien graag wil rijden bij de WC, dan neem ik het in overweging. Mij zegt het niet zoveel.”

“Ik wil dit wel blijven doen, maar het moet wel te combineren zijn met het shorttrack. Ik wil daarom ook nog niet beslissen of ik de wereldbekerwedstrijden ga rijden. Op dit moment is de insteek shorttrack, wie weet ga ik dat nog wel veranderen.” Ter Mors doelt op de Olympische Spelen, waar ze eventueel op twee disciplines in actie kan komen. “Dat bekijken we dan wel weer, in de toekomst misschien.”

De NOS vergeleek Ter Mors met Shani Davis. Het doet haar niet zoveel. “Ik ben gewoon Jorien. Ik doe waar ik goed in ben, waar ik me fijn bij voel. Ik hoef niet zozeer vergeleken te worden met iemand.”

Valkenburg reed 4.05.80 en was daarmee een ruime seconde sneller dan Wüst. De TVM-rijdster kwam tot 4.06.90.

Achter Valkenburg en Wüst zorgde Jorien ter Mors voor een verrassing. De shorttrackster zette 4.06.99 op de klok. Daarmee was ze veel gearriveerde langebaners te snel af en heeft ze zich geplaatst voor de Essent ISU World Cup.

Opvallend was ook het optreden van Jong Oranje-rijdster Antoinette de Jong. De zeventienjarige pupil van Erik Bouwman snelde naar een tijd van 4.09.07 en werd daarmee vijfde. Voor haar, op de vierde plaats, eindigde Marije Joling. Zij reed 4.08.48.

De halve finale verliep niet zonder hindernissen. Door een verkeerd ingeschatte inhaalactie van de Chinese Xue Kong belandde Ter Mors van de tweede op de vierde positie, maar de Nederlandse herpakte zich en gleed als tweede over de finish. “Ik kon mijn snelheid oppakken en inhalen. Ik heb gewoon een sterke motor”, aldus Ter Mors.

Energie verspelen

In de finale zat de Twentse lang voorin, maar kon ze de versnelling van de drie Zuid-Koreaanse vrouwen niet volgen. “Ik was niet ontspannen genoeg en daar verspeelde ik vrij veel energie mee”, stelde Ter Mors vast.

“De ene rit lukt het wel, de andere ben ik te gretig. Ik ben niet ontspannen genoeg om ruimte voor mezelf te kiezen en laat me dwingen om krap in te sturen of om anderen te blokken. Dat geeft meer druk op je benen en kost meer kracht.”

Ter Mors bereikte net als een week eerder knap de finale. Waar ze in Calgary als vierde eindigde, moest ze ditmaal genoegen nemen met de zesde plaats. De Twentse schaatste lang voorin het peloton, maar op het moment dat de drie Zuid-Koreaanse vrouwen van achteruit de aanval inzetten zakte ze langzaam naar de laatste positie. De winst ging naar de pas vijftienjarige Suk Hee Shim, voor haar landgenote Ha-Ri Cho. In het klassement blijft Ter Mors op de tweede plaats staan.

Knegt krijgt penalty

Op dezelfde afstand leek Sjinkie Knegt op weg naar de finale. De Fries werd veelvuldig aangevallen, maar wist steeds terug te keren naar de tweede positie in de race. Strak in de slipstream bij de Canadees Michael Gilday leek hij onbedreigd op de eindstrijd af te stevenen.

Een misser aan het einde van de bocht gaf de Chinees Yongjun Yu echter de gelegenheid om een passeeractie in te zetten. Europees kampioen Knegt ging als vierde over de finish, maar werd bestraft met een penalty. Daardoor eindigde hij slechts als negentiende.

Ter Mors deed dat op de 1000 meter. De 22-jarige Twentse pakte direct de leiding, maar kon niet voorkomen dat de Amerikaanse Lana Gehring en de Canadese Marie-Eve Drolet onderdoor kwamen. Op dezelfde afstand eindigde regerend Europees kampioen Sjinkie Knegt als twaalfde. Hij kwam met een derde plaats, achter wereldkampioen Yoon-Gy Kwak, tekort voor de halve eindstrijd.

Op de sprint greep Freek van der Wart, die vrijdag het Nederlandse record op deze afstand op zijn naam bracht, met vijfhonderdste van een seconde naast een plek in de volgde ronde. Niels Kersholt kwam ten val. Van der Wart werd twaalfde, Kerstholt eindigde als vijftiende.

“Dit had er één kunnen zijn, denk je achteraf”, reageerde Ter Mors, die een sterke finale schaatste en even uitzicht op een medaille had. Desondanks keek ze met een goed gevoel terug op de 1500 meter.

De 22-jarige Twentse kwakkelde deze zomer lange tijd met een enkelblessure en miste daardoor veel ijstijd. Na een rommelige halve finale – “ik liet me meeslepen in de acties van anderen” – kon Ter Mors de knop omzetten voor haar finalerace. “Het was een mooie finale, waarin ik mijn ontspanning kon vinden.”

Grootste wintspunt

Met resultaten wilde Ter Mors bij de eerste wereldbeker van het seizoen niet bezig zijn. “Van deze wereldbekers wil ik weer leren, ervaring opdoen om in Sotsji hard te rijden.” Het lukte haar om verder te bouwen op de manier van racen van vorig seizoen. Het grootste winstpunt van deze wedstrijddag.

“Vorig jaar ben ik veel bezig geweest om met ontspanning te schaatsen en de race te rijden als een shorttracker. Rustig blijven tijdens de rit, goede inhaalactie plaatsen en de tijd nemen om de rit te lezen. Zien wat er om je heen gebeurt.”

Jeroen Otter

Bondscoach Jeroen Otter kan zich vinden in de benadering van zijn pupil. Hij hecht weinig waarde aan de nominatie. “Uiteindelijk gaat het daar niet om. Het gaat erom dat je goed schaatst, dat biedt perspectief voor de EK en WK. De ingrediënten om te presteren zijn veel belangrijker dan het resultaat”, aldus Otter, die content was met de vierde plaats van Ter Mors.

“Het had ook een achtste of tweede plaats kunnen zijn. Zo zit onze sport in elkaar. Jorien maakte de juiste acties op het juiste moment.”

Doordat de nadruk voor Ter Mors lag bij ‘lekker schaatsen’, kwam het resultaat en daarmee ook de nominatie een beetje als een verrassing. “Na de berichtjes die ik heb ontvangen besef ik pas dat ik een nominatie binnen heb. Het is een mooie bijkomstigheid.”