Trainingskamp Bormio, èèn week fietsen in de bergen (met als hoogte punt de Stelvio) met daarnaast èèn keer per dag shorttrack training op het ijs.

Na inmiddels 5 weken is mijn enkelblessure nog niet aan de betere hand. Toch heb ik met Jeroen (bondcoach) besproken om mee te gaan op dit trainingskamp en me alleen te richten op het fietsen. Daar ga je dan met racefiets en mountainbike opweg naar Bormio, Italie.

De eerste fietstocht, de Stelvio op. Naja bijna op. Vlak voor de top naar links 5 km afdalen, weer omhoog, Stelvio af en klaar. Valt toch even tegen als je van het vlakke Nederland komt. De middag/avond is ijstraining, voor mij betekende dat mountainbiken en wat downtime.

Na dag een was voor mij de lol er af. Mijn enkel gaf veel reactie van het klimwerk en ik moest mij eerste fiets training op dag 2 vroegtijdig staken. Geen Stevio op, afdalen andere kant, op en weerterug afdalen naar huis. Dat viel even rouw op me dak. Had graag al het fietsen willen doen, maar me lichaam geeft aan; ‘Dit kan nog niet’ en daar moet ik naar luisteren.

Met een geheel aangepast schema met fietsen op de mountainbike/racefiets, weinig bergen, licht verzet heb ik toch aardig wat trainingen kunnen doen.

Gefrustreerd, maar toch met een goede trainingsarbeid verliet ik Bormio met gemengde gevoelens. Hoe nu verder? Die enkel moet beter, ik wil duidelijkheid over de situatie.

De laatste twee weken van mei stonden in het teken van mijn eerste trainingskamp van het zomerseizoen. Zomer??? Tussen de sneeuw in de bergen bevonden we ons in Erzurum (Turkije) op het ijs.

Het hotel ligt op een mooie locatie in de bergen, naast de skipiste. Dit betekende wel voor ons dat we op de mountainbike naar de ijsbaan moesten. Nou was naar de baan het punt niet, bergje af, zonder te trappen was de ijsbaan te bereiken in 7 min. Echter moest je deze weg ook weer terug na de training. Berg op, 200m stijgen, 30min klimmen, dus Cooling down??? Dat laten we maar achterwege, gewoon een extra training.

Schaatsen was het hoofddoel van ons trainingskamp. Elke dag een uur en drie kwartier het ijs betreden. Techniek verbeteren, materiaal testen staan voorop.

Wennen was het echter niet voor mij. Ik had het gevoel te starten waar ik het seizoen ben geëindigd. Het voelde goed en heerlijk om weer te schaatsen.

Naast het schaatsen was de mountainbike onze grote vriend. Elke dag naar de ijsbaan en terug was niet alles. Ik heb mooie tochten van 2-3uur gemaakt door de bergen, over de sneeuw, door de modder en weer terug. Genieten dat mountainbike, vooral het downhillen is waar je voor omhoog klimt. Gaaf om te doen. Afgezien van de laatste fietstraining. Deze eindigde in een valpartij met een gekneusde enkel. 40min afzien om terug bij het hotel te komen, maar mede dank zij Wim, die mij heeft opgeduwd ben ik terug gekomen in het hotel. Over en uit met het trainingskamp voor mij. Helaas een dagje te vroeg.

Ik kijk wel terug naar een heel mooi geslaagd kamp. Mooie accommodatie, goede trainingsfaciliteiten. Misschien komen we hier nog eens terug.

Afgelopen drie weken hebben in het teken gestaan van ijs. Langebaan ijs. Het zomerijs in Thialf, zoals jaarlijks bij de meeste mensen bekend is. Heerlijk thuis vertoeven en drie minuutjes fietsen naar de ijsbaan. Geen berg meer op of af voor de training. Gelukkig hebben we dat achter gelaten in Turkije.

Voor mij was de start van het langebaan ijs niet als gewoonlijk. Ik kon het programma nog niet mee draaien met het team. Mijn enkelblessure (opgelopen tijdens de een na laatste dag van het trainingskamp in turkije) is nog niet voldoende hersteld om te schaatsen. De eerste week altenatieve trainingen op de fiets voor mij. Week twee het ijs op.

Het is altijd een heerlijk gevoel om over de baan heen te vlieren fluiten. Lage klappen maken en glijden. Langebaan kan soms heel ontspannend zijn ten opzichte van shorttrack, waar je benen vollopen.

Veel goede trainingen heb ik kunnen afronden op het ijs, ondanks mijn enkelblessure.

Aan einde van het langebaan zomerijs is er altijd een wedstrijd. Iedereen kan zich inschrijven om mee te doen. Het is dan ook een uit een lopende leeftijdscategorie die meedoet. Waaronder wij de NTS shorttrack. De planning was om een 500m en een 1500m te rijden. Wegens het trage verloop in het herstel van mijn enkel laat ik de 500m schieten. Starten is niet verstandig op dit moment.

De 1500m wil ik graag rijden onder de limiet tijd om je automatisch te plaatsen voor het NK afstanden. Ik leg iets te veel MOETEN op deze rit. Ik wil te graag een snelle tijd, vervolgens is alles gehaast en gestrest geen ontspanning en een tijd waar ik niet op had gehoopt. 2.02.45.

Een week geleden was het zover de laatste wedstrijd van het
seizoen. Ik was gebrand om mijn topseizoen met een knaller af te sluiten.
Alleen is dit wel een beetje anders gelopen dan verwacht.

De twee weken als aanloop naar het WK voelde ik me goed. Elke
training kon ik lekker vrij schaatsen en was ik fysiek top. Het gevoel van
schaatstechniek was top en alles viel op zijn plek. Klaar om te racen. Ik wou
die finale plaats, die medaille, het hoogte punt van mijn seizoen, DE KERS OP
DE TAART. Maar…….

Aangekomen in Shanghai viel me de ijsvloer de eerste dag wat
tegen. Tijdens de World Cup in november/december lag er echt een top vloer.
Hier had ik weer op gehoopt en me op voorbereid. Het ijs was anders. Nog steeds
verre weg goed, maar ik moest me even aanpassen. Dat ging wat moeilijk. Dinsdag
de tweede training op het ijs was een tempo training. Ik denk een van de
zwaarste van het hele seizoen. Waarom dacht ik… niet nu. We reden een snelle
tempo, vandaar de zware verzuurde benen, het gevoel ik wil niet meer, waarom
doe ik dit. Ik ging twijfelen of dit niet te veel was. Voelde me moe, gevoel
met me schaatsen was even niet dat wat ik wilde voelen. Onzeker twee dagen voor
de wedstrijd.

Donderdag

De laatste training was goed. Kreeg weer de rust de
ontspanning in me slag en ik voelde me klaar voor het weekend. Op naar die
medaille…

Start van het toernooi

De 1500m verliep anders dan gepland. Ik reed een hele sterke
finale. Bij de passeer beweging binnen door bij de Koreaanse raakte ik haar
mes. Waardoor mijn eigen mes kapot ging. Ik moest nog 2 ronden en die heb ik
hakkelend uitgereden. Geen finale plaats. PEEEPPPPPP… vloeken kon ik wel. Ik had
deze rit kunnen winnen. Ik bleef er rustig onder en dacht dan morgen maar.

De 500m reed ik ook sterk. Een inschattingsfout in de
kwartfinale zorgde er voor dat ik tegen een penalty aan liep. Jammer..

Laatste dag

Alles of niks. Ik kan het toernooi nog eindigen met een podium
plaats. Dat was mijn gedachten. Ik reed sterke races, maar niet goed genoeg. In
de kwartfinale had ik een top rit tot een ronde voor het einde. De Amerikaanse
haalde achter mij in. Ze had veel snelheid en reed daardoor iets op mij. Waardoor
ze haar hand op mijn heup duwde. Ik raakte uit onbalans, heup iets uit de bocht
en weg tweede plek voor de halve eindstrijd.

Niet het toernooi dat ik voor ogen had, zoals ik al zij. Ik
was in de beste vorm van het hele seizoen. Dit is alleen niet terug te zien in
de resultaten. Ik kijk wel terug op een seizoen met veel mooie momenten. Ik heb
veel geleerd, vooral mentaal heb ik een grote stap gemaakt in wedstrijden. Ik weet
wat ik nu kan en vertrouw daar op. Ontspanning, zelfvertrouwen en niet bang
zijn te verliezen is mijn grootste winst geweest dit jaar.

Nu ga ik lekker van mijn vakantie genieten. Tot Snel.

Shorttrack en Nederland: lang is gedacht dat het een
verstandshuwelijk zou blijven dat door het schaatspubliek niet serieus genomen
zou worden. Na het succesvolle Europese kampioenschap vorig seizoen in
Heerenveen, de spectaculaire World Cup-finale in Dordrecht afgelopen seizoen én
de successen van de Oranjeploeg van Jeroen Otter is één ding duidelijk:
shorttrack is volwassen geworden en gaat ook in Nederland de concurrentie aan
met de langebaan.

Afgelopen weekeinde was de finale World Cup in Dordrecht. De organisatie heeft er een spektakel van gemaakt. Licht en geluid was geweldig. De beste World Cup tot nu toe, zowel organisatorisch, publiek en de prestaties. FUCKING VET!!!

Vrijdag was de start van het evenement. Bij vele World cups is er geen tot nauwelijks publiek. Nou in Dordrecht waren en allemaal school kinderen. Toeters en bellen, alles kwam er aan te pas. FUCKING VET!!!. Nog nooit ben ik zo toegejuicht tijdens een warming up. Weer een ervaring rijker.

Zaterdag was het publiek van een ander kaliber. Het leeftijdsniveau was gemiddeld iets wat om hoog gegaan. Niet te min zat het stadion zo goed als voel. Echt een gaaf gezicht. Helemaal omdat ze allemaal voor jou komen (Nederland aanmoedigen en na die medaille schreeuwen). Nou dat is ze gelukt. Bedankt allemaal. Zaterdag avond kom ik heerlijk slapen. Zilver op zak, mijn eerste individuele medaille op een wereld beker 1000m. En de stunt van de avond bezorgt aan iedereen tijdens de relay halve finale. FUCKING VET!!!

De laatste dag kom ik er helaas geen medaille meer aan toevoegen. De relay was pech en we werden er door de Italianen er uit gebeukt. Weg Finale race, weg medaille. Jammer om zo’n groots evenement zo te moeten afsluiten. Gelukkig konden de mannen het nog goed maken . Goud op de relay… Het dak ging er af. Wat een spektakel. FUCKING VET!!!

Op naar Shanghai, WK shorttrack 2012. Laatste wedstrijd van het seizoen. Revanche op de relay en individueel knallen. Dat word zeker FUCKING VET!!! Don’t mis it… 10 t’m 12 maart.

EK shorttrack was een rollercoaster van emoties. Vrijdag beginnen de emoties, het weekend start met de 1500m en de kwart finale relay. Een betere start van het toernooi had ik me niet kunnen wensen. Ik reed een sterke finale rit en pakte Fontana bijna op de streep. Super tevreden was ik met zilver op deze afstand. Met de relay plaatsten we ons voor de halve finale op zaterdag.

Zaterdag

Sprinten geblazen vandaag. Ik sta op scherp en heb er erg veel zin in. Merk dat het zelfvertrouwen er is in de race en dat de snelheid goed loopt. Kom maar op in die finale. Ik wil weer een medaille. Misschien wel iets te graag. Ik ben er niet helemaal bij in de rit, te gespannen. Kom niet in me slag en maak een domme in haal actie. Alles of niks. Niks dus. Niet erg slim al je punten kan pakken en die laat liggen. Het is tenslotte een allround toernooi. Reset, morgen beter. Nu eerst de halve finale relay.

Relay semi

Vrij vroeg in de race gaat het mis. Een valpartij voor ons. Rap aan tikken en weer door, snelheid maken, aflossen en ritme weer op pakken. PUFF stressen, in me hoofd zag ik even een kranten kop voor bij flitsen; ‘Titel verdedigers uitgeschakeld door val’. Nee dit mag niet gebeuren. Alle zeilen bijzetten en ‘gaan met die banaan’. Gelukkig weten we de klus te klaren en het gat dicht te rijden. Morgen in die finale om onze titel te verdedigen.

Slot dag

Twee afstanden met 34 punten te gaan. I’m ready to rock and roll. Ontspannen stap ik de ijsbaan in, klaar om de fout van gisteren in de 500m finale recht te zetten. Na de heat van de 1000m ligt Fontana uit de race voor de 1000m, een valpartij schakelt haar uit. ‘Dit is goed’, denk ik bij me zelf. Deze kans mag ik niet laten lopen.

De finale rij ik van kop af aan. Ik voel me sterk, voel dat ik de controle heb.. Komt daar iemand buiten om, nog even een tandje er bij. Laatste twee rondes. Alles geven. Finish…. Yes Yes Yes GOUD…. Hebbe…

3000m superfinale

Het is nog mogelijk. Als ik alle punten pak in de superfinale wordt ik Europees kampioen. Fontana is te verslaan?ja?nee?ja?nee speelt er in me hoofd om. Na negen ronden is het duidelijk. Fontana pakt de 5 punten en ik kan alleen nog maar zilver veilig stellen en proberen deze superfinale te winnen. Na een goede slot ronde weet ik een mooie finish er uit te persen, maar net niet genoeg voor de winst, een honderdste, Fontana 1, ik 2.

Finale relay

Onze titel verdedigen, dat is wat we willen. Van achter uit zullen we de race moeten rijden, ontspannen, controleren. Laat je niet gek maken is de opdracht die we mee krijgen van Otter. Zo ge zegt zo gedaan. Start positie vier. Weinig kans om een plekje te winnen bij de start dan maar inhalen. Dat lukt goed. We houden de focus en wachten af op de goede momenten. Laatste 2 rondes. Ik lig nog op kop. Snelheid maken, kijken, blokken… shit Fontana komt er tocht langs. Kop er bij houden. Diep de bocht in en finish… WOEHOE ik pak der op de streep. EUROPEES KAMPIOEN!!!

WE DID IT AGAIN!!!

Afgelopen weekend was ons Europees Kampioenschap in Mlada Boleslav, Tsjechië. Een titeltoernooi waar wij met de vrouwen- en de mannenrelay een Europese titel verdedigden. Ik kan nu wel gaan vertellen en beschrijven hoe het eraan toe ging, maar een beeld zegt nou eenmaal meer dan duizend woorden. Daarom wil ik jullie graag via deze foto’s mee laten genieten van ONS weekend.

Het eerste ererondje van het toernooi is een feit! Jorien ter Mors wordt tweede op de 1500 meter!