Column: Make it count


“Test, test, een, twee. Test, een, twee, drie. Horen jullie mij? Test, test, een, twee, drie, vier, vijf. Test, test”, galmt het over de ijsbaan op vrijdagmiddag tijdens de ijstraining. Dit kan maar een ding betekenen: de eerste wedstrijd van het seizoen gaat van start.

Foto: Sander Chamid

Foto: Sander Chamid

Veel sporters op weg naar het ultieme doel willen elke training laten gelden, tot in de details beter worden. Hierbij wordt alles uit de kast gehaald. De expertise neemt toe in een olympisch jaar. Het is zoeken naar dat kleine beetje extra, wat een ander misschien niet heeft of jou net beter maakt.

#makeitcount #makeitbetter, daar draait het om.

Testwedstrijd

Toewerken naar de World Cups, dat is op dit moment het doel. Dingen proberen, buiten je comfortzone gaan, beter worden. Passeerbewegingen proberen, verbeteren, comfortabel maken. Vorig weekend was daar in Dresden de uitgelezen kans voor. Daar konden we wennen aan het wedstrijdritme. Fouten maken kan en mag, als we er maar van leren. Tijdens deze wedstrijd hadden we tenslotte niets te verliezen.

Het was wel iets nieuws voor onze groep. Voorgaande jaren was de International Invitation Cup de eerste wedstrijd van het seizoen. Nu hebben we al twee testwedstrijden in Heerenveen gehad, samen met de Fransen, en afgelopen weekeinde met de Duitsers in Dresden. Maak dit wedstrijdritme het verschil?

Invitation Cup

Afgelopen weekend, tijdens de Invitation Cup in Heerenveen, stonden er voor velen belangrijke tickets op het spel. Het toernooi diende als plaatsingswedstrijd voor de World Cups. Dus #makeitcount was belangrijk. Voor mij is het ook altijd kijken naar de concurrentie. Hoe staan zij er, met nog 157 dagen te gaan tot Sotsji, voor?

Zo’n eerste wedstrijd waar iets op het spel staat zie je mensen panikeren. Je ziet ze verkeerde acties maken en er dan vroegtijdig uit liggen. Niet kunnen laten zien wat ze waard zijn of het omgekeerde. Iedereen houdt zo zijn eigen gevoel over aan de eerste wedstrijd. Voor Nederland verliep het weekend grotendeels succesvol met winst in beide landenklassementen. Dat is een goed begin van het seizoen.

Voor mij was het zeker weer genieten om te kunnen racen. Daar train ik toch dag in dag uit voor: om uiteindelijk de beste te zijn. Dat was ik één keer dit weekend, op de eerste afstand, de 1500 meter. Een hele analyse ga ik niet maken. Wellicht doe ik dat in mijn volgende column, maar ik kijk er tevreden op terug. I made it count.

Make it better

Nu ga ik alles analyseren met videobeelden en zoeken naar verbeterpunten. Die zal ik komende weken nog meenemen in de trainingen. Elke dag een stapje dichterbij dat ultieme doel.

We hebben nog drie weken te gaan. Op 26 september gaan we echt los op de eerste World Cup in Shanghai. Dan kunnen we ons weer meten met de wereldtop.

Ik zal er klaar voor zijn. En jij? #makeitcount, wat je ook voor ogen hebt.

Jorien ter Mors is shorttrackster (en langebaanrijdster) en maakt deel uit van de nationale selectie. Ze is actief op Twitter.

Column: Balans tussen rust en arbeid


Balans is waar het allemaal om draait binnen de visie ‘winnen of verliezen’.

image-3704889

Als atleet wil je altijd hard trainen en nog harder racen. Rust wordt daarbij nog wel eens onderschat. Iedereen weet dat als je hard traint, je ook voldoende moet rusten om uiteindelijk te verbeteren. Hier wil ik dan ook niet te veel op ingaan.

Maar rust geldt niet alleen voor het fysieke deel van je lichaam. Als atleet moet je ook rust in je hoofd hebben: alles duidelijk in beeld hebben, vertrouwen op je kunnen.

Naast fysieke rust is mentaal alles op een rijtje hebben wellicht nog wel het belangrijkst. Of zoals Jeroen Otter altijd zegt: “Vijftig procent zit tussen je oren en vijftig procent is mentaal”.

Doorgaan

- Het verleden loslaten betekent dat je kunt genieten van de dromen die nu plaatsvinden. -

Piekeren over wat er is gebeurd, kost energie. Hierdoor kan je in negatieve gedachten blijven hangen. Dit zal je prestatie beïnvloeden. Als atleet moet je soms snel schakelen en gebeurtenissen sneller verwerken om door te gaan in het proces van beter worden.

Zelf ervaar ik dit momenteel op het gebied van familie. Ergens moet ik loslaten, accepteren en doorgaan. Toch moet ik ook herinneringen opslaan en koesteren.

Dit geldt ook voor wedstrijdsituaties die hebben plaatsgevonden. Sta stil bij de mooie momenten, accepteer fouten, leer en ga door op de weg van succes.

Vallen en opstaan

Binnen onze trainingsgroep merk je dat het ene moment iemand er even doorheen zit, moe is en dus extra rust nodig heeft terwijl een ander door kan gaan of en stapje erbij doet. Het blijft een wisselwerking tussen ieders eigen lichaam en geest.

Het is vallen en opstaan, elke dag weer. Fysieke prikkelingen opvangen en verwerken. Mentale dreunen incasseren. Is topsport werkelijk wel een droombaan?

Tegenpolen

Soms kan het mij allemaal gestolen worden. Dan ben ik drie minuten onderweg en denk ik: Waar ben ik nu mee bezig? Ik stop er mee. Nee, kom op. Je kan het. Sotsji, goud, daar doe ik het voor. Puff! Ik kan niet meer.

Met nog drie minuten te gaan komen andere gedachten. Kom op. Pak het ritme weer op. Houdt dat wattage hoog. Yes, voltooid. Goed gedaan, weer een stap dichter bij Sotsji.

Dit is wat er soms door me heen gaat tijdens een blokje intensieve duurtraining van tien minuten op de fiets. Het blijft een mentaal gevecht met jezelf. Twee tegenpolen die elkaar prikkelen in je hoofd.

Optimale balans

Opgeven en succesvol zijn liggen dichter bij elkaar dan men beseft. Ik ga die optimale balans vinden. Misschien wel: Train easy, rest hard, race awesome. The road to Sochi?

Wat is jouw weg naar Sotsji, naar succes?

Jorien ter Mors is shorttrackster en maakt deel uit van de nationale selectie. Ook is ze actief op de langebaan.

Column: Multidisciplinair de toekomst?


Multidisciplinair betekent: ‘Betrekking hebbend op een aantal disciplines, om een belangrijke activiteit te doen slagen.’ Samenwerking heeft de toekomst en grenzen tussen specialismen zullen vervagen. Het in hokjes denken wordt steeds minder.

Jorien ter Mors wil op de Spelen uitkomen bij het shorttrack en op de langebaan

Anderhalve week geleden: een belangrijke mijlpaal voor het Nederlandse shorttrack. Randstad is officieel sponsor van onze discipline. Voor het eerst heeft shorttrack twee A-merken als sponsoruiting op het schaatspak.

Dit vergt een goede samenwerking vanuit de KNSB, KPN en Randstad en uiteraard met de rijders van het team om dit tot een succes te brengen komend jaar. Laten we hier allemaal aan bijdragen. Ik kijkvol trots naar de ontwikkelingen binnen het shorttrack en zal hier mijn bijdrage aan blijven leveren.

EK inline

Afgelopen week hebben we mogen genieten van geweldige sport in Almere. De EK inline-skaten wel te verstaan. Mooie sport om te zien met een groot aantal successen voor Nederland.

In veel facetten heeft het wel wat weg van het shorttrack. Wellicht is het een uitdaging voor de inliners om te gaan shorttracken deze winter? De overstap naar de langebaan is al gemaakt. Waarom niet een inliner op de shorttrack in Nederland? Ik daag ze graag uit. Multidisciplinair de toekomst in?

Sotsji

Uitdagingen sta ik niet in de weg. Ik word er gretiger van, ik leer en word beter. Uitkomen op de langebaan én het shorttrack in Sotsji een uitdaging? Voor mij is dit een doel waar ik vol voor ga. “Je vergooit je kansen vergooien, neemt te veel hooi op je vork”, hoor je mensen zeggen. Ik denk dat dit me juist sterker maakt.

Het combineren van verschillende disciplines die elkaar aanvullen, maken je sterker. Maken je een meer compleet ontwikkelde sporter. Daar geloof ik in.

Comfortzone

Om in te haken op het veel voorkomende fenomeen: wordt multidisciplimair de toekomst of is ‘t het al? In mijn ogen ís het de toekomst. Er is geen uitweg. De jonge sporters zullen anders worden opgeleid dan voorheen. Laat ze kennis maken met alle sporten, zoveel mogelijk ervaring op doen op zowel metaal, fysiek als motorisch vlak. Ze moeten zich allround ontwikkelen.

Maar dit geldt niet alleen voor de jeugd. Elke topper moet een stap durven maken en vernieuwing opzoeken. De uitdaging niet uit de weg gaan. Jezelf zoveel mogelijk ontwikkelen in alle facetten om een betere topsporter te worden.

Ik daag iedereen uit om uit die comfortzone te stappen. Wellicht zie ik je terug op de shorttrackbaan?

Jorien ter Mors is lid van de Nationale Trainingsselectie Shorttrack, maar wil ook op de langebaan naar de Olympische Spelen

Column: Boos, bang, blij en verdrietig


Als je boos bent, ben je niet te genieten. Als je verdrietig bent, ga je huilen. Als je bang bent, ga je trillen. Als je blij bent, ga je lachen. Ik had alles tegelijk: boos, verdrietig, bang en blij.

Jorien ter Mors column

Jorien ter Mors samen met haar vader

Het ene moment ben ik boos en kan ik wel de hele dag huilen, dan tril ik weer en dan lach ik. Mensen beseffen niet altijd de impact van ziekte en leed in zowel topsport als het dagelijks leven.

Topsport is geen negen-tot-vijfbaan. Je bent er 24 uur per dag, zeven dagen per week, 365 dagen per jaar mee bezig. Om beter, best, the best te worden. Je krijgt te maken met randzaken, bijzaken en hoofdzaken.

Familie

Soms wordt een bijzaak plotseling een hoofdzaak en de hoofdzaak tijdelijk een bijzaak. Dit maakte ik zelf onlangs mee. Als topsporter zet je sport op nummer één. Daar doe en laat je alles voor. Familie kun je alleen nooit vergeten. Toch staat zij in negen van de tien gevallen op plaats twee. Uitzonderingen daargelaten.

Ik wilde zoveel zoveel tijd met mijn vader doorbrengen als ik kon en hem nog een prachtig jaar geven om naar uit te kijken. Mijn grootste schaatsfan geven waar hij naar verlangt: glorie, medailles en succes. Seizoen 2012/2013. Het is een bijzonder jaar geworden voor mij en mijn vader. Een jaar om nooit te vergeten.

Vechten

Samen het NK Allround beleven, is een van de mooiste momenten in mijn leven. Dat ik dit samen met hem heb mogen meemaken maakt mij trots en superblij. Hij genoot altijd volop van het langebaanschaatsen op tv. Ook al was ik shorttracker, langebaan bleef een grote passie. Het winnen van de Nederlandse titel allround gaf hem energie, trots, bekendheid en genot. Mooi om te zien dat je iemand iets extra’s kan geven om voor te vechten.

Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om hem het EK te laten beleven. Hij was er erg trots op dat hij erbij was en het bleek het laatste toernooi te zijn dat hij in real life mee heeft mogen maken. Helaas heb ik hem de Europese titel niet kunnen geven, zoals ik graag had gewild. Hij heeft het hoogst haalbare gekregen en daar vol trots van genoten.

Opgelucht

Het WK was een bijzondere afsluiting van een emotioneel en slopend seizoen. Op de allerlaatste dag wist ik het waar te maken. Zilver op de 1000 meter. Frustratie van het hele jaar net niet – het mislopen van de medailles op wereldbekers – en nu wel. Ik was opgelucht vanbinnen. Ik kan het wel, het is goed nu, het jaar is compleet en goed afgesloten. Last but not least.

Mijn vader is op 11 mei overleden. Komend jaar zal ik mijn succes opdragen aan mijn vader. Pap, bedankt voor deze mooie jaren en geweldige herinneringen. Je zal er altijd bij zijn op de ijsbaan.

Volgen jullie ook het succes?

Jorien ter Mors is lid van de Nationale Trainingsselectie Shorttrack en won vorig jaar onder meer WK-zilver op de 1000 meter

Column: Onbekend, herkend, bekend

67271_538962572810805_48443076_n


Wie droomt er niet van om een bekende Nederlander te zijn? De vraag is natuurlijk waaróm je echt beroemd wilt worden, en of dat echt je belangrijkste doel is.

Jorien ter Mors | Foto: Soenar Chamid

Jorien ter Mors | Foto: Soenar Chamid

Ik kwam twaalf jaar geleden in aanraking met shorttrack. “Shorttrack, wat is dat eindelijk?”, was destijds de eerste vraag die in me opkwam, zoals bij vele mensen. Dit is in de loop der jaren zeker wel veranderd.

Dat komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. We hebben hard moeten werken om een goede fundering te bouwen binnen de KNSB. Faciliteiten, trainer, expertise, et cetera; die zaken heb je nodig om te kunnen presteren. En door betere prestaties komt er ook meer bekendheid.

Herkend

Als je iets echt heel goed kunt, zijn er vele manieren waarop je van je passie je werk kunt maken. Topsporter worden is daar een voorbeeld van.

Maar geen van die manieren garandeert dat je de mazzel hebt om door te breken voor de grote massa en werkelijk bekend te worden, zeker niet met je talent. Eerder het omgekeerde; hoe idioter je openbare acties, hoe groter de kans dat iemand het oppikt. De herkenning.

Bekend

Bekendheid is iets waar je naar toe groeit en de verbetering van je prestaties speelt daarin een belangrijke rol. In het afgelopen jaar heb ik zelf in een rollercoaster gezeten. Alles is de revue gepasseerd. Van onbekend naar herkend naar bekend.

Na het winnen van het KPN NK Allround op de langebaan is mijn wereld voor een groot deel veranderd. Ineens ben je bekend door een prestatie (de ongekende openbare actie, die iemand oppikt). Waar ik eerst nog heerlijk ongezien mijn boodschapjes kon halen in de supermarkt, daar word ik nu aangesproken: “Jij bent toch die shorttrackster die op het NK allround langebaan de winst opeiste?”

Het is wel even wennen om niet meer onbekend over straat te kunnen in binnen- en buitenland. En dit is nog maar het begin. Erkenning is geweldig en stelt je in staat van je talent echt je beroep te maken. Roem is een plastic laagje dat snel zijn glans verliest.

Roem

Komend jaar verwacht ik richting de Olympische Spelen nog meer aandacht voor het shorttrack, maar ook voor mezelf. Ik maak het mezelf er niet makkelijker op met mijn doel om als shorttracker én als langebaanschaatsster op de Spelen in Sotsjii te willen staan.

Dus media, maak mij en de rest van shorttrack-Nederland gek en laat de rest van het land maar weten wat voor mooie prestaties er worden geleverd op weg naar de roem. Zowel de prestaties aan de voorzijde, als aan de achterzijde van de medailles.

Ik ben er klaar voor. Jullie ook?

Jorien ter Mors is lid van de Nationale Trainingselectie Shorttrack en won vorig jaar onder meer WK-zilver op de 1000 meter

Re-load


De afgelopen week stond in het teken van herstellen, zowel fysiek al mentaal alles laten bezinken om fris het tweede gedeelte van het seizoen te beginnen. De belangrijke wedstrijden moeten namelijk nog komen. Het EK in januari en het WK in maart. Daar worden de prijzen verdeelt.

 

 

 

 

 

Op Lanzerote was het dan ook heerlijk vertoeven. Vanuit mijn appartement kon ik met me 1.81 net de zee zien liggen. S ‘ochtend heerlijk een ontbijtje in de zon, daar kan ik wel aan wennen. Daarna de fiets op om wat duur te doen. Geen straf om met 22 graden, zonnige (soms bewolkt) fiets trainingen af te ronden.

Rusten kwam uiteraard veel aanbod, dus een bezoekje aan het mooie gele zand en de blauwe zee mocht uiteraard niet missen. Plus de goede drankjes op het terras niet te vergeten.

 

 

 

 

 

Met een goede gebruinde tint, fris in me hoofd en lichamelijk hersteld sta ik te springen om het tweede deel van het seizoen te beginnen. Ik kijk wel uit om de ijsbaan weer te betreden. Om alle uitdagingen weer aan te gaan, grenzen te verleggen. Op weg naar beter, beter, best.

‘Gemengde gevoelens’ ; Terug blik World Cups


De afgelopen twee weken waren een rollercoaster van emoties. Met gemengde gevoelens blik ik terug en kijk ik vooruit naar de top die zeker komen gaat dit seizoen.

Fit en goed in me vel vertrokken naar Azië voor World Cup 3 en 4 van het shorttrack seizoen. (Japan, Nagoya en China, Shanghai) Ik voelde me de weken ervoor sterk, technisch loopt het schaatsen goed. Ik kan me krachten kwijt op het ijs. Dit was al wel te zien tijdens mijn succesvolle langebaan uitstapje. Toch zat het allemaal niet mee tijdens de afgelopen World Cups.

Vertrouwen

‘Winnen’, dat was mijn gedachten die ik meenam vanaf het moment dat mij wekker afging op de wedstrijd dagen. Nog nooit heb ik het gevoel gehad het ook echt te kunnen waar maken, het vertrouwen in mezelf dat ik kan winnen. Nu wel… het kan, ik voel me sterk.

Helaas moest ik in Nagoya genoegen nemen met hele goede races en twee finale plaatsen, zonder eremetaal. Twee valpartijen in de laatste 2 rondes op beide afstanden zorgde voor een 5de plaats op de 1000m en een 6de plaats op de 1500m.

Revanche

Andere baan, ander ijs, nieuwe kansen. Met een frisse blik en wetende dat het mogelijk is begon World Cup 4.

Twee keer verknal ik het zelf in de halve finale. Ik heb de finale plaats al in handen, maar krijg toch een penelty achter me naam. Zowel op de 1000m als de 1500m. Geen finales dit weekend, dus geen medaille kansen. Met lege handen zit ik in het Vliegtuig dit te typen.

Balen doe ik zeker, al weet ik dat ik super goed heb gereden, sterk ben en kan winnen. Nu alleen nog zorgen dat het dit seizoen feitelijk op papier komt.

Blijf me volgen. Er gaan zeker nog mooie resultaten komen dit seizoen.

 

Eerst volgende wedstrijden:

NK Shorttrack 4-5 Januari

EK shorttrack 18-20 Januari

 

Start van een ‘veel lovend’ schaats seizoen.


World Cup 1 & 2 Shorttrack
Altijd weer spannend de eerste World Cups van het seizoen. Waar sta je, hoe rijden andere rijder. Het eerste meet moment was in Calgary.

Ik ging anders van start dan andere jaren, vertrouwen was er. Ondanks een moeilijke zomer, waarbij een enkelblessure de hoofdrol speelde. Ik heb veel ijstraining moeten missen daardoor. Ik nam daardoor wel in me achterhoofd mee, mocht het niet goed lopen is dat geen ramp. Ervaring op doen is belangrijker richting het EK in Januari.

Gelukkig viel alles wel op zijn plek. Ik merk dat ik fysiek sterk ben. Mis alleen nog ritme en felheid. Logisch, als je de hele zomer alle sprongen, startjes etc overgeslagen hebt tot nu toe. Dat was dan ook wel terug te zien in mij races. Desondanks goed voor een finale plaats in de 1500m. Net geen medaille mee naar huis kunnen nemen, 4de. Goed voor de eerste Olympische Nominatie voor Sochi.

Montreal
Een herhaling van een week eerder. Finale 1500m. Nu met een zesde plaats. Tevreden, was alleen een gemis op ritme verandering.

De 500m was nog niet top. Snelheid is er, maar mis nog een goede start. Dat zal voorlopig nog op zich laten wachten tot mijn enkel weer helemaal top is.

Kijk met een goed gevoel terug op de eerste World Cups. Beter dan ik had verwacht na deze moeilijke zomer.

 

NK afstanden Langebaan
Op het NK afstanden kwam ik alleen in actie op de 3000m. Na een afwisselende trainingsweek achter de rug gehad te hebben met veel shorttrack trainingen afgewisseld met langebaan was ik er klaar voor op zaterdag.

Mijn insteek was ontspannen rijden en slagen afmaken. Dat kon ik goed toepassen, 4.06.99 kwam er op de klok. Voor de eerste 3km van het seizoen en mijn 5de in mij carrière. Tevreden, zeker weten..! Goed voor mijn eerste NK medaille op de langebaan. BRONS.

 

 

 

World Cup Heerenveen Langebaan
Afgelopen weekeinde was mijn debuut op de World Cup Langebaan. Naast de 3000m, ook van start op de mass-start.

Ik heb echt genoten van dit weekend. Met vlag en wimpel geslaagd. Op de 3000m kon ik een kopie neer zetten van de race een weekend eerder, tijdens de NK afstanden. Ik was heel blij dat ik weer de ontspanning in mij slag kon oppakken. Dat bracht mij weer tot een mooi PR 4.06.90, goed voor BRONS.

 

Links, Brons 3000m WB

Rechts, Zilver Mass-start

 

 

De mass-start was compleet nieuw voor mij. Een leuke uitdaging. Samen met Mariska Huisman en Marije Joling ging ik van start. Recht, links, midden door, overal werd er gepasseerd. Gelukkig ben ik dat wel gewend in het shorttrack. Dit kom ik goed gebruiken. Ik eindigde net tweede achter Mariska. Hoppa, Medaille twee tijdens mijn wereld beker debuut langebaan.

De afgelopen twee weken waren genieten en een extraatje voor mij. Een uitstapje naar het Langebaan was een groot succes. Ik hoop dit door te kunnen trekken naar de World Cups 3&4 in Azië over anderhalve week.

Trainingskamp Spanje


Het laatste trainingskamp van het zomerseizoen vond plaats in Spanje, Empuria Brava. Na de goede ervaringen van vorig jaar de terug keer naar deze mooie omgeving.

 

 

 

 

 

Doel: de laatste fietsuurtje in de zon. Om fris en met een top conditie het winterseizoen in te gaan.

Het kamp begon voor mij iets anders dan het grootste gedeelte van mijn pleog genoten. Vrijdag was de reisdag richting Spanje. Ik stelde dit nog even een dagje uit samen met mijn coach en teamgenoten Sjinkie Knegt en Niels Kerstholt. Dit om een bezoek te brengen aan het KLM open. Het grootste golf toernooi van Europa, georganiseerd door Tigsport.

Mede door Tigsport waren wij aanwezig hier. Tigsport heeft een mooi contract getekend met de KNSB shorttrack om de komende vier jaar alle top evenenmenten in Nederland te organiseren voor het shorttrack. Zoals afgelopen jaar de World Cup in Dordrecht. De komende jaren dus nog meer Spectakel bij het shorttrack.

Aangekomen op he vliegveld in Girona, moesten we meteen de fiets op om naar Empuria Brava te fietsen. Meteen die luie reis benen er uit fietsen. Wie wil dat nou niet met zon en 29 graden. Heerlijk…genieten.

De overige dagen in Empuria Brava waren vele uren fietsen, berg op en af, Tempos, duur, intervallen alles kwam op het pad. Uiteraard ook een bezoekje aan het strand.

Met de nodige Kilometers in de zak, was het kort maar krachtig. Nu op naar het IJs. Schaatsen… Ik ben er klaar voor, laat de winter maar beginnen.

29 en 30 september start de eerste wedstrijd van het seizoen. De Inventation Cup in Heerenveen. Bent u er bij om alle Nationale en Internationale toppers te aanschouwen.!!!

Op weg naar Beter!


De afgelopen weken/maanden van deze zomer hebben voor mij in het teken gestaan van mijn enkelblessure (opgelopen tijdens de laatste dagen van het trainingskamp turkije). Ik heb veel moeten laten. Verstandige keuze moeten maken. Wat doe ik wel wat doe ik niet. Kan ik dit wel, is dit wel het beste voor mij.

Nu na 3 maanden ben ik op de betere weg. Top, nee dat nog niet. Uit de eerste MRI (gemaakt na het trainingskamp Bormio) bleek dat ik een botkneuzing heb in mijn spronggewricht van mijn enkel, tevens een scheertje in mijn enkelband. Aan de ene kant een geruststelling, aan de andere kant ‘niet goed, wat nu’, ging er door me heen.

De sportarts gaf aan op geleide van pijn te trainen en dat heb ik gedaan. Inmiddels heb ik een tweede MRI gehad ter controle. Hier bleek te zien dat de botkneuzing er nog is, maar aan de betere hand. Vermindering van vocht was zichtbaar ten opzichte van de eerste MRI. Er is een stijgende lijn, maar langzaam.

Over een week staat het laatste trainingskamp van het zomer seizoen voor de deur. Emburia Brava, Spanje. Net als vorig jaar èèn week fietsen in de zon.

Nu weer op de goede weg, hoop ik deze progressie ook al is die langzaam vast te houden. Op weg naar beter!