Jorien ter Mors is het klassement van het WK shorttrack zondag als zestiende geeindigd. Op de 1000 meter, de laatste afstand van het toernooi, kwam ze niet verder dan de kwartfinales en de dertiende plek.
Voor de Enschedese was het dan ook een teleurstellend toernooi. Op de 1500 meter eindigde ze als tiende, op de 500 meter als zeventiende en op de 1000 dus als dertiende. Daarnaast werd ze met de aflossingsploeg al vroeg uitgeschakeld door een fout van Annita van Doorn.
Shorttrack en Nederland: lang is gedacht dat het een
verstandshuwelijk zou blijven dat door het schaatspubliek niet serieus genomen
zou worden. Na het succesvolle Europese kampioenschap vorig seizoen in
Heerenveen, de spectaculaire World Cup-finale in Dordrecht afgelopen seizoen én
de successen van de Oranjeploeg van Jeroen Otter is één ding duidelijk:
shorttrack is volwassen geworden en gaat ook in Nederland de concurrentie aan
met de langebaan.
Wie denkt dat shorttrack een jonge sport is, heeft het helemaal mis. In
Amerika, de bakermat van de sport, was shorttrack ooit met ijshockey de
populairste wintersport. Beide sporten profiteerden rond 1900 van de bouw van
kunstijsbanen. Dat de internationale schaatswereld tijdens het
oprichtingscongres in 1892 in Scheveningen koos voor de langebaan als enige
officieel erkende vorm van hardrijden op de schaats, kon de Amerikanen niets
schelen. Shorttrack was spectaculair, en daarmee commercieel veel interessanter
dan de langebaan. En dus werd er geshorttrackt!
In 1896 werden in de Verenigde Staten twee kunstijsbanen gebouwd: de St.
Nicholas-ijsbaan in New York en de “Duquesne Gardens” in Pittsburgh. Vanaf de
opening werden op beide banen jaarlijks grote shorttrack-wedstrijden gehouden.
Chicago volgde enkele jaren later. De fameuze hardrijder Joe Donoghue, die in
1890 in Amsterdam de eerste, toen nog officieuze wereldtitel op de langebaan had
gewonnen, trok bij deze wedstrijden zoveel publiek, dat hij in 1897 besloot om
professional te worden. Als hardrijder kon je in Amerika toen een uitstekend
belegde boterham verdienen.
Kranten schreven hele pagina’s vol over de wedstrijden en de kampioenen. De
Chicago Tribune organiseerde vanaf 1917 zelfs jaarlijks een eigen Silver Skates
Derby (vernoemd naar het beroemde boek over Hans Brinker!) waar de abonnees met
korting kaartjes voor konden krijgen. De Daily News uit New York volgde in 1922
met een eigen Silver Skates. Bij de editie van 1924, voor het eerst verreden op
de nieuwe kunstijsbaan aan de Madison Square Garden in hartje New York, waren de
15.000 tickets in no time uitverkocht.
Om nóg meer toeschouwers van shorttrack te laten genieten (en om nog meer
geld te kunnen verdienen!) werd in 1925 op het natuurijs van het Conservatory
Lake in Central Park een Ice Carnival gehouden waar liefs 40.000 betalende
toeschouwers elkaar urenlang verdrongen om geen enkele heat te missen. Zij
kwamen voor de grote kampioen van die tijd, de New Yorker Joe Moore, maar ook
voor Elsie Muller, die in een tijd waarin vrouwen in Europa nog van de
hardrijbanen geweerd werden, in Amerika al een sportheld was.
De populariteit van shorttrack drong zelfs door tot
de bioscopen. Van de New Yorkse Silver Skate Derby uit 1941 is een filmjournaal
bewaard gebleven, inclusief de demonstratie door de Canadese hardrijder Alex
Hurd van het destijds eveneens populaire “tonnenspringen” op schaatsen. De
finale van de two miles champions race eindigde zoals gebruikelijk: met een
spectaculaire dubbele valpartij (video).
Ook op tv, in Amerika al eind jaren veertig een populair medium, deed
shorttrack het uitstekend. De Silver Skate Derby van 1950 was zelfs de eerste
sportwedstrijd die in de Verenigde Staten live op tv is uitgezonden.
Pas in de jaren ’60 verloor shorttrack langzaam aan populariteit in Amerika.
Olympische sporten werden steeds belangrijker, maar voor het Olympische
hardrijden (zoals in 1960 in het eigen Squaw Valley) hebben de Amerikanen nooit
veel interesse getoond. Dat was, om een journalist te citeren, “even interessant
als het kijken naar het groeien van gras.” Omgekeerd had de in de ISU
georganiseerde, door Europese landen gedomineerde, schaatswereld weinig op met
het ongeregelde duw- en trekwerk op de ijshockeybaantjes. Pas in 1988 kwam daar
verandering in toen shorttrack als demonstratiesport werd toegelaten tot de
Winterspelen van Calgary. Vanaf 1992 is shorttrack de tweede Olympisch erkende
vorm van hardrijden op de schaats.
In Nederland, traditioneel schaatsland bij uitstek, heeft shorttrack ook lang
op erkenning moeten wachten. De Hardrijders Club Amsterdam was de eerste die de
sport serieus nam. In 1975 deed de club mee aan wedstrijden in het Belgische
Brugge. In 1977 werd in de eigen Jaap Edenhal voor het eerst de Dutch Open
verreden. Een jaar later ging in eigen land een competitie van start en werd
shorttrack ook voor de KNSB een officiële schaatsdiscipline. Hoe snel de sport
zich sindsdien heeft ontwikkeld, bewijzen de opnames die Polygoon in 1978 maakte
van het tweede Dutch Open in de Jaap Edenhal:
SHANGHAI – De Nederlandse vrouwenploeg heeft bij de WK
shorttrack in Shanghai naast een finaleplaats gegrepen. Voor Oranje was de race
al na tien meter voorbij, toen startrijdster Annita van Doorn binnen een blok
van de eerste bocht stapte. Het team, een jaar geleden goed voor zilver,
eindigde als zesde.
Het Nederlandse viertal (Jorien ter Mors, Sanne en Yara van Kerkhof en Van
Doorn) had met de binnenste startplek een mooie uitgangspositie voor de halve
finale tegen de ploegen van de Verenigde Staten, Japan en Zuid-Korea.
“Annita ging net binnen het eerste blok langs”, aldus een zwaar
teleurgestelde Ter Mors na de race. “Vaak kom je daar mee weg, maar Annita
twijfelde of ze terug moest.”
Nadat Van Doorn het eerste blok opnieuw gerond had, hervatte het vrouwenteam
de race. “We rijden hard, maar ja, je schaatst de hele race achter de feiten
aan. We kwamen hier om een medaille mee te nemen, nu sta je niet eens in de
finale”, aldus Ter Mors.
“Dit is ontzettend jammer. Ik heb zelf nog een
toernooi. Maar anderen komen alleen voor de aflossing, voor hen is het einde
seizoen.”
Japan liep in de rit tegen een penalty aan.
Daardoor schoof Nederland in het eindklassement op naar de zesde plaats.
SHANGHAI – Jorien ter Mors heeft bij de
wereldkampioenschappen shorttrack in Shanghai naast een finaleplaats gegrepen op
de 1500 meter. Ter Mors leek op weg naar de eindstrijd, maar een kapotte schaats
brak haar op in de laatste ronde.
“Het was zeker finale geworden”, aldus de 22-jarige Twentse na de race.
Ter Mors reed de hele race alert voorin en zette met anderhalve ronde te gaan
haar passeerbeweging in naar de tweede positie. Daarbij trapte ze met haar
linkerschaats tegen het ijzer van de Koreaanse Eun-Byul Lee, waarbij de punt van
haar mes afbrak.
Haar finaleplaats verloor ze op een halve ronde van de
finish, doordat haar ijzer niet meer liep. “De eerste bocht zat ik achterop,
maar zonder punt graaft je ijzer in.”
Ter Mors baalde wel, maar heeft de focus al weer
op de aflossing en de komende dagen. “Hier kan je niks aan doen. Ik had nog
ruimte en energie over om als eerste te finishen. Ik voel me sterk. Morgen weer
een dag.”
Afgelopen weekeinde was de finale World Cup in Dordrecht. De organisatie heeft er een spektakel van gemaakt. Licht en geluid was geweldig. De beste World Cup tot nu toe, zowel organisatorisch, publiek en de prestaties. FUCKING VET!!!
Vrijdag was de start van het evenement. Bij vele World cups is er geen tot nauwelijks publiek. Nou in Dordrecht waren en allemaal school kinderen. Toeters en bellen, alles kwam er aan te pas. FUCKING VET!!!. Nog nooit ben ik zo toegejuicht tijdens een warming up. Weer een ervaring rijker.
Zaterdag was het publiek van een ander kaliber. Het leeftijdsniveau was gemiddeld iets wat om hoog gegaan. Niet te min zat het stadion zo goed als voel. Echt een gaaf gezicht. Helemaal omdat ze allemaal voor jou komen (Nederland aanmoedigen en na die medaille schreeuwen). Nou dat is ze gelukt. Bedankt allemaal. Zaterdag avond kom ik heerlijk slapen. Zilver op zak, mijn eerste individuele medaille op een wereld beker 1000m. En de stunt van de avond bezorgt aan iedereen tijdens de relay halve finale. FUCKING VET!!!
De laatste dag kom ik er helaas geen medaille meer aan toevoegen. De relay was pech en we werden er door de Italianen er uit gebeukt. Weg Finale race, weg medaille. Jammer om zo’n groots evenement zo te moeten afsluiten. Gelukkig konden de mannen het nog goed maken . Goud op de relay… Het dak ging er af. Wat een spektakel. FUCKING VET!!!
Op naar Shanghai, WK shorttrack 2012. Laatste wedstrijd van het seizoen. Revanche op de relay en individueel knallen. Dat word zeker FUCKING VET!!! Don’t mis it… 10 t’m 12 maart.
EK shorttrack was een rollercoaster van emoties. Vrijdag beginnen de emoties, het weekend start met de 1500m en de kwart finale relay. Een betere start van het toernooi had ik me niet kunnen wensen. Ik reed een sterke finale rit en pakte Fontana bijna op de streep. Super tevreden was ik met zilver op deze afstand. Met de relay plaatsten we ons voor de halve finale op zaterdag.
Sprinten geblazen vandaag. Ik sta op scherp en heb er erg veel zin in. Merk dat het zelfvertrouwen er is in de race en dat de snelheid goed loopt. Kom maar op in die finale. Ik wil weer een medaille. Misschien wel iets te graag. Ik ben er niet helemaal bij in de rit, te gespannen. Kom niet in me slag en maak een domme in haal actie. Alles of niks. Niks dus. Niet erg slim al je punten kan pakken en die laat liggen. Het is tenslotte een allround toernooi. Reset, morgen beter. Nu eerst de halve finale relay.
Vrij vroeg in de race gaat het mis. Een valpartij voor ons. Rap aan tikken en weer door, snelheid maken, aflossen en ritme weer op pakken. PUFF stressen, in me hoofd zag ik even een kranten kop voor bij flitsen; ‘Titel verdedigers uitgeschakeld door val’. Nee dit mag niet gebeuren. Alle zeilen bijzetten en ‘gaan met die banaan’. Gelukkig weten we de klus te klaren en het gat dicht te rijden. Morgen in die finale om onze titel te verdedigen.
Twee afstanden met 34 punten te gaan. I’m ready to rock and roll. Ontspannen stap ik de ijsbaan in, klaar om de fout van gisteren in de 500m finale recht te zetten. Na de heat van de 1000m ligt Fontana uit de race voor de 1000m, een valpartij schakelt haar uit. ‘Dit is goed’, denk ik bij me zelf. Deze kans mag ik niet laten lopen.
De finale rij ik van kop af aan. Ik voel me sterk, voel dat ik de controle heb.. Komt daar iemand buiten om, nog even een tandje er bij. Laatste twee rondes. Alles geven. Finish…. Yes Yes Yes GOUD…. Hebbe…
Het is nog mogelijk. Als ik alle punten pak in de superfinale wordt ik Europees kampioen. Fontana is te verslaan?ja?nee?ja?nee speelt er in me hoofd om. Na negen ronden is het duidelijk. Fontana pakt de 5 punten en ik kan alleen nog maar zilver veilig stellen en proberen deze superfinale te winnen. Na een goede slot ronde weet ik een mooie finish er uit te persen, maar net niet genoeg voor de winst, een honderdste, Fontana 1, ik 2.
Onze titel verdedigen, dat is wat we willen. Van achter uit zullen we de race moeten rijden, ontspannen, controleren. Laat je niet gek maken is de opdracht die we mee krijgen van Otter. Zo ge zegt zo gedaan. Start positie vier. Weinig kans om een plekje te winnen bij de start dan maar inhalen. Dat lukt goed. We houden de focus en wachten af op de goede momenten. Laatste 2 rondes. Ik lig nog op kop. Snelheid maken, kijken, blokken… shit Fontana komt er tocht langs. Kop er bij houden. Diep de bocht in en finish… WOEHOE ik pak der op de streep. EUROPEES KAMPIOEN!!!
WE DID IT AGAIN!!!
Afgelopen weekend was ons Europees Kampioenschap in Mlada Boleslav, Tsjechië. Een titeltoernooi waar wij met de vrouwen- en de mannenrelay een Europese titel verdedigden. Ik kan nu wel gaan vertellen en beschrijven hoe het eraan toe ging, maar een beeld zegt nou eenmaal meer dan duizend woorden. Daarom wil ik jullie graag via deze foto’s mee laten genieten van ONS weekend.
Het eerste ererondje van het toernooi is een feit! Jorien ter Mors wordt tweede op de 1500 meter!
Want het EK is nu al verleden tijd. Vreemd eigenlijk he? Werk je al die tijd naar een titeltoernooi toe, zijn de resultaten behaald en volgend weekend staat er een volgende wedstrijd op het programma.. Dan worden er weer resultaten verwacht. Van jezelf, maar natuurlijk ook van anderen.
Nu ben je Europees Kampioen, dus wordt het wel tijd om ook een World Cup overwinning te boeken. En volgend weekend rijden we de World Cup finale in Dordrecht. In Nederland. Daar wil je jezelf ook laten zien. Zo is er na elk hoogtepunt, wel weer een nieuw doel waar aan gewerkt wordt en waar je je focus legt.
Achteruit kijken doen we dus niet zoveel. Misschien later. Aan het eind van het seizoen. Als we aan de cocktails kunnen en tijdens een welverdiende vakantie op een wit strand met palmbomen nog eens terugkijken op het afgelopen seizoen.
De mannen staan klaar voor hun eerste finale van dit kampioenschap. De 1500 meter!
Jeroen (Otter, bondcoach red.) en Wim (De Deyne, assistent-coach red.) staan er klaar voor in de coachbox. Het plan is gesmeden!
Sjinkie Knegt wint de 1500 meter en Niels Kerstholt wordt derde!
Dag twee brengt geen medailles. Maar Jorien weet op dag drie de 1000 meter te winnen! <!-[endif]->Opnieuw een ererondje dus!
Sjinkie wordt 2e op de 1000 meter en doet goede zaken voor het klassement
Europees Kampioen Sjinkie samen met Niels en Jorien die allebei het zilver behalen. Niels wint de superfinale 3 kilometer!
We hebben onze titel kunnen prolongeren!!
En het is de mannen ook gelukt! Voor de tweede keer op rij een gouden medaille op de relay!
De staf en de coach vieren het feestje mee!
De mannen
Een canvas-momentje 
Er mag geproost worden!
Ik hoop dat jullie op deze manier nog meer mee hebben kunnen genieten van ons weekend. Wij hebben de blik weer vooruit naar komend weekend. Daar rijden we de World Cup in Moskou en daarna komen we terug naar Nederland om in Dordrecht de World Cup finale te racen! Op naar meer!!
Geschreven door Sanne van Kerkhof.
HOOGLAND - De Selectiecommissie Shorttrack van de KNSB heeft de ploeg voor het WK Shorttrack bekendgemaakt. De uitblinkers van de World Cup Finale in Dordrecht mogen zich ook opmaken voor het WK.
Itzhak de Laat mag met de shorttrackploeg naar Shanghai
De wereldkampioenschappen vinden op 9, 10 en 11 maart plaats in Shanghai.Het team van bondscoach Jeroen Otter bestaat uit: Jorien ter Mors, Annita van Doorn, Sanne en Yara van Kerkhof en Rianne de Vries bij de dames. De herenploeg bestaat uit: Sjinkie Knegt, Niels Kerstholt, Daan Breeuwsma, Freek van der Wart en Itzhak de Laat.
DORDRECHT – Met vier wereldbekermedailles noteerde de Nederlandse shorttrackploeg dit weekeinde in eigen huis haar beste resultaat in een wereldbeker ooit. Bondscoach Jeroen Otter kan met een tevreden gevoel terugkijken. Vooral de manier waarop zijn rijders tot deze prestaties kwamen gaf de trainer voldoening.
Coach Jeroen Otter (midden) feliciteert zijn mannen vlak na hun gouden relay
“Voor mij draait het niet om goud”, stelt Otter. Dat Sjinkie Knegt zaterdag het goud misliep doordat hij te vroeg zijn feestje vierde, daar treurt hij niet dan ook niet om. Otter kon er zelfs wel om lachen. “Echt Sjinkie dit”, was zijn nuchtere reactie. Hij had vooral genoten van de halve finales op de 1000 meter zaterdag.
Sjinkie Knegt en Freek van der Wart legden in de eerste rit beslag op twee finaleplaatsen, waarna ook Niels Kerstholt in een perfecte race de eindstrijd bereikte. “Tijdens trainingen ben je bezig met fysiek, techniek, mentale zaken en tactiek. Als je al die dingen ziet terugkomen in één race bij alle drie de mannen, daar doe je het voor.”
Over de aflossing van de mannenploeg – Nederland pakte goud door toplanden Zuid-Korea en Canada te verslaan - was Otter om die reden zeer te spreken. “De mannen hadden vertrouwen, rust, snelheid én overzicht. Daar ben je achttien maanden mee bezig en dan laten ze het ineens zien. De laatste twee ronden van Sjinkie waren één van de mooiste die ik ooit gezien heb.”
“Als het hier kan, dan het op de WK ook”, kijkt Otter vooruit naar het mondiale titeltoernooi half maart in Shanghai. “Maar je kan ook zomaar zesde worden. Er zijn zoveel teams die hard rijden. Het is net als sprinten op de langebaan. Vandaag ben je eerste, morgen zevende.”
DORDRECHT - De Nederlandse vrouwen zaten zondag na de relay even goed stuk. Natuurlijk was daar de vreugde om het goud van hun teamgenoten op hetzelfde onderdeel. Maar de teleurstelling over hun eigen aflossing was stuk voor stuk van de gezichten af te lezen. “We hadden hier kunnen winnen”, aldus Annita van Doorn.
Annita van Doorn (nummer 145) en Jorien ter Mors tijdens de relay-finale | Foto: Martin de Jong
De Nederlandse vrouwenploeg, met Jorien ter Mors, Sanne en Yara van Kerkhof en Van Doorn, zat lekker in de race en reed alert voorin mee. Halverwege de finale ontnam het Italiaanse team Nederland echter de kans om voor het eremetaal te strijden.
“Met de Italianen is het altijd strijd. Ik denk dat zij ook weten dat wij sterker zijn. Dan gaan ze ons op dit soort manieren afhouden, jammer”, aldus Van Doorn, die opschoof naar de tweede positie door een harde duw bij de aflossing van Yara van Kerkhof. “Ik ga voorbij Valcepina en ineens komt ze vol naar binnen, terwijl ik er al voor zit, en schiet ik binnen de blokken. Dan is het klaar.”
“Niet echt fair play”, oordeelde Yara van Kerkhof over de actie van haar Italiaanse concurrente, die eerder op de dag brons pakte op de 500 meter. “Martina (Valcepina, red.) beukt Annita vol naar binnen. Dat is geen shorttrack.”
Bij de vrouwen kwam de vierde plaats hard aan. Vooral omdat ze goed in de race zaten en de laatste weken lieten zien in goede vorm te steken met prolongatie van de Europese titel en brons bij de wereldbeker in Moskou vorige week. “We kunnen veel meer en dat wil je hier laten zien”, aldus Sanne van Kerkhof. “We kunnen winnen, maar dan word je zo uit de wedstrijd gezet.”
Van Doorn begreep het nut van de actie van de Italiaanse, die werd bestraft met een penalty, sowieso niet. “De hele wedstrijd ligt nog open. Er kan nog van alles gebeuren. Het heeft totaal geen nut om het dan zó dicht te gooien. Op deze manier benadeel je je eigen team en dat van ons.”