Het laatste trainingskamp van het zomerseizoen vond plaats in Spanje, Empuria Brava. Na de goede ervaringen van vorig jaar de terug keer naar deze mooie omgeving.

Doel: de laatste fietsuurtje in de zon. Om fris en met een top conditie het winterseizoen in te gaan.

Het kamp begon voor mij iets anders dan het grootste gedeelte van mijn pleog genoten. Vrijdag was de reisdag richting Spanje. Ik stelde dit nog even een dagje uit samen met mijn coach en teamgenoten Sjinkie Knegt en Niels Kerstholt. Dit om een bezoek te brengen aan het KLM open. Het grootste golf toernooi van Europa, georganiseerd door Tigsport.

Mede door Tigsport waren wij aanwezig hier. Tigsport heeft een mooi contract getekend met de KNSB shorttrack om de komende vier jaar alle top evenenmenten in Nederland te organiseren voor het shorttrack. Zoals afgelopen jaar de World Cup in Dordrecht. De komende jaren dus nog meer Spectakel bij het shorttrack.

Aangekomen op he vliegveld in Girona, moesten we meteen de fiets op om naar Empuria Brava te fietsen. Meteen die luie reis benen er uit fietsen. Wie wil dat nou niet met zon en 29 graden. Heerlijk…genieten.

De overige dagen in Empuria Brava waren vele uren fietsen, berg op en af, Tempos, duur, intervallen alles kwam op het pad. Uiteraard ook een bezoekje aan het strand.

Met de nodige Kilometers in de zak, was het kort maar krachtig. Nu op naar het IJs. Schaatsen… Ik ben er klaar voor, laat de winter maar beginnen.

29 en 30 september start de eerste wedstrijd van het seizoen. De Inventation Cup in Heerenveen. Bent u er bij om alle Nationale en Internationale toppers te aanschouwen.!!!

De afgelopen weken/maanden van deze zomer hebben voor mij in het teken gestaan van mijn enkelblessure (opgelopen tijdens de laatste dagen van het trainingskamp turkije). Ik heb veel moeten laten. Verstandige keuze moeten maken. Wat doe ik wel wat doe ik niet. Kan ik dit wel, is dit wel het beste voor mij.

Nu na 3 maanden ben ik op de betere weg. Top, nee dat nog niet. Uit de eerste MRI (gemaakt na het trainingskamp Bormio) bleek dat ik een botkneuzing heb in mijn spronggewricht van mijn enkel, tevens een scheertje in mijn enkelband. Aan de ene kant een geruststelling, aan de andere kant ‘niet goed, wat nu’, ging er door me heen.

De sportarts gaf aan op geleide van pijn te trainen en dat heb ik gedaan. Inmiddels heb ik een tweede MRI gehad ter controle. Hier bleek te zien dat de botkneuzing er nog is, maar aan de betere hand. Vermindering van vocht was zichtbaar ten opzichte van de eerste MRI. Er is een stijgende lijn, maar langzaam.

Over een week staat het laatste trainingskamp van het zomer seizoen voor de deur. Emburia Brava, Spanje. Net als vorig jaar èèn week fietsen in de zon.

Nu weer op de goede weg, hoop ik deze progressie ook al is die langzaam vast te houden. Op weg naar beter!

Trainingskamp Bormio, èèn week fietsen in de bergen (met als hoogte punt de Stelvio) met daarnaast èèn keer per dag shorttrack training op het ijs.

Na inmiddels 5 weken is mijn enkelblessure nog niet aan de betere hand. Toch heb ik met Jeroen (bondcoach) besproken om mee te gaan op dit trainingskamp en me alleen te richten op het fietsen. Daar ga je dan met racefiets en mountainbike opweg naar Bormio, Italie.

De eerste fietstocht, de Stelvio op. Naja bijna op. Vlak voor de top naar links 5 km afdalen, weer omhoog, Stelvio af en klaar. Valt toch even tegen als je van het vlakke Nederland komt. De middag/avond is ijstraining, voor mij betekende dat mountainbiken en wat downtime.

Na dag een was voor mij de lol er af. Mijn enkel gaf veel reactie van het klimwerk en ik moest mij eerste fiets training op dag 2 vroegtijdig staken. Geen Stevio op, afdalen andere kant, op en weerterug afdalen naar huis. Dat viel even rouw op me dak. Had graag al het fietsen willen doen, maar me lichaam geeft aan; ‘Dit kan nog niet’ en daar moet ik naar luisteren.

Met een geheel aangepast schema met fietsen op de mountainbike/racefiets, weinig bergen, licht verzet heb ik toch aardig wat trainingen kunnen doen.

Gefrustreerd, maar toch met een goede trainingsarbeid verliet ik Bormio met gemengde gevoelens. Hoe nu verder? Die enkel moet beter, ik wil duidelijkheid over de situatie.

De laatste twee weken van mei stonden in het teken van mijn eerste trainingskamp van het zomerseizoen. Zomer??? Tussen de sneeuw in de bergen bevonden we ons in Erzurum (Turkije) op het ijs.

Het hotel ligt op een mooie locatie in de bergen, naast de skipiste. Dit betekende wel voor ons dat we op de mountainbike naar de ijsbaan moesten. Nou was naar de baan het punt niet, bergje af, zonder te trappen was de ijsbaan te bereiken in 7 min. Echter moest je deze weg ook weer terug na de training. Berg op, 200m stijgen, 30min klimmen, dus Cooling down??? Dat laten we maar achterwege, gewoon een extra training.

Schaatsen was het hoofddoel van ons trainingskamp. Elke dag een uur en drie kwartier het ijs betreden. Techniek verbeteren, materiaal testen staan voorop.

Wennen was het echter niet voor mij. Ik had het gevoel te starten waar ik het seizoen ben geëindigd. Het voelde goed en heerlijk om weer te schaatsen.

Naast het schaatsen was de mountainbike onze grote vriend. Elke dag naar de ijsbaan en terug was niet alles. Ik heb mooie tochten van 2-3uur gemaakt door de bergen, over de sneeuw, door de modder en weer terug. Genieten dat mountainbike, vooral het downhillen is waar je voor omhoog klimt. Gaaf om te doen. Afgezien van de laatste fietstraining. Deze eindigde in een valpartij met een gekneusde enkel. 40min afzien om terug bij het hotel te komen, maar mede dank zij Wim, die mij heeft opgeduwd ben ik terug gekomen in het hotel. Over en uit met het trainingskamp voor mij. Helaas een dagje te vroeg.

Ik kijk wel terug naar een heel mooi geslaagd kamp. Mooie accommodatie, goede trainingsfaciliteiten. Misschien komen we hier nog eens terug.

Afgelopen drie weken hebben in het teken gestaan van ijs. Langebaan ijs. Het zomerijs in Thialf, zoals jaarlijks bij de meeste mensen bekend is. Heerlijk thuis vertoeven en drie minuutjes fietsen naar de ijsbaan. Geen berg meer op of af voor de training. Gelukkig hebben we dat achter gelaten in Turkije.

Voor mij was de start van het langebaan ijs niet als gewoonlijk. Ik kon het programma nog niet mee draaien met het team. Mijn enkelblessure (opgelopen tijdens de een na laatste dag van het trainingskamp in turkije) is nog niet voldoende hersteld om te schaatsen. De eerste week altenatieve trainingen op de fiets voor mij. Week twee het ijs op.

Het is altijd een heerlijk gevoel om over de baan heen te vlieren fluiten. Lage klappen maken en glijden. Langebaan kan soms heel ontspannend zijn ten opzichte van shorttrack, waar je benen vollopen.

Veel goede trainingen heb ik kunnen afronden op het ijs, ondanks mijn enkelblessure.

Aan einde van het langebaan zomerijs is er altijd een wedstrijd. Iedereen kan zich inschrijven om mee te doen. Het is dan ook een uit een lopende leeftijdscategorie die meedoet. Waaronder wij de NTS shorttrack. De planning was om een 500m en een 1500m te rijden. Wegens het trage verloop in het herstel van mijn enkel laat ik de 500m schieten. Starten is niet verstandig op dit moment.

De 1500m wil ik graag rijden onder de limiet tijd om je automatisch te plaatsen voor het NK afstanden. Ik leg iets te veel MOETEN op deze rit. Ik wil te graag een snelle tijd, vervolgens is alles gehaast en gestrest geen ontspanning en een tijd waar ik niet op had gehoopt. 2.02.45.

Een week geleden was het zover de laatste wedstrijd van het
seizoen. Ik was gebrand om mijn topseizoen met een knaller af te sluiten.
Alleen is dit wel een beetje anders gelopen dan verwacht.

De twee weken als aanloop naar het WK voelde ik me goed. Elke
training kon ik lekker vrij schaatsen en was ik fysiek top. Het gevoel van
schaatstechniek was top en alles viel op zijn plek. Klaar om te racen. Ik wou
die finale plaats, die medaille, het hoogte punt van mijn seizoen, DE KERS OP
DE TAART. Maar…….

Aangekomen in Shanghai viel me de ijsvloer de eerste dag wat
tegen. Tijdens de World Cup in november/december lag er echt een top vloer.
Hier had ik weer op gehoopt en me op voorbereid. Het ijs was anders. Nog steeds
verre weg goed, maar ik moest me even aanpassen. Dat ging wat moeilijk. Dinsdag
de tweede training op het ijs was een tempo training. Ik denk een van de
zwaarste van het hele seizoen. Waarom dacht ik… niet nu. We reden een snelle
tempo, vandaar de zware verzuurde benen, het gevoel ik wil niet meer, waarom
doe ik dit. Ik ging twijfelen of dit niet te veel was. Voelde me moe, gevoel
met me schaatsen was even niet dat wat ik wilde voelen. Onzeker twee dagen voor
de wedstrijd.

Donderdag

De laatste training was goed. Kreeg weer de rust de
ontspanning in me slag en ik voelde me klaar voor het weekend. Op naar die
medaille…

Start van het toernooi

De 1500m verliep anders dan gepland. Ik reed een hele sterke
finale. Bij de passeer beweging binnen door bij de Koreaanse raakte ik haar
mes. Waardoor mijn eigen mes kapot ging. Ik moest nog 2 ronden en die heb ik
hakkelend uitgereden. Geen finale plaats. PEEEPPPPPP… vloeken kon ik wel. Ik had
deze rit kunnen winnen. Ik bleef er rustig onder en dacht dan morgen maar.

De 500m reed ik ook sterk. Een inschattingsfout in de
kwartfinale zorgde er voor dat ik tegen een penalty aan liep. Jammer..

Laatste dag

Alles of niks. Ik kan het toernooi nog eindigen met een podium
plaats. Dat was mijn gedachten. Ik reed sterke races, maar niet goed genoeg. In
de kwartfinale had ik een top rit tot een ronde voor het einde. De Amerikaanse
haalde achter mij in. Ze had veel snelheid en reed daardoor iets op mij. Waardoor
ze haar hand op mijn heup duwde. Ik raakte uit onbalans, heup iets uit de bocht
en weg tweede plek voor de halve eindstrijd.

Niet het toernooi dat ik voor ogen had, zoals ik al zij. Ik
was in de beste vorm van het hele seizoen. Dit is alleen niet terug te zien in
de resultaten. Ik kijk wel terug op een seizoen met veel mooie momenten. Ik heb
veel geleerd, vooral mentaal heb ik een grote stap gemaakt in wedstrijden. Ik weet
wat ik nu kan en vertrouw daar op. Ontspanning, zelfvertrouwen en niet bang
zijn te verliezen is mijn grootste winst geweest dit jaar.

Nu ga ik lekker van mijn vakantie genieten. Tot Snel.